FotoFosa

Panowie są już kilkadziesiąt lat na scenie i zdążyli zdobyć przydomek "Najbrzydszego zespołu świata nie licząc Rolling Stones'ów". To im jednak w niczym nie przeszkadza, bo muzycznie są świetni. Dodajmy do tego światła i wspaniały, mocny głos Krzysztofa Cugowskiego i mamy bardzo dobry koncert. Zagrali największe swoje przeboje. Był "V bieg", "Bal wszystkich świętych", "Jest taki samotny dom" (zaśpiewany już na koniec wspólnie z Wojtkiem Cugowskim i Felicjanem Andrzejczakiem), czy "Cisza". Na żywo genialni.

Nadszedł czas na ostatnią gwiazdę i ostatni koncert festiwalu. Kilka minut po północy na scenę wyszedł Kazik Staszewski z Kultem. Świetny koncert, który przyciągnął spod parasoli piwnych prawie wszystkich.

Okazało się, że przekrój przez całą twórczość zespołu był bardzo dobrym pomysłem. Można było usłyszeć zarówno te najstarsze hity, utwory z płyty "Tata Kazika" (m.in. Baranek, Kurwy Wędrowniczki) jak i kawałki z najnowszego krążka "Hurra!". Zabrzmiały: "Maria ma syna", czy "Amnezja. Wszyscy się świetnie bawili na długim, prawie trzygodzinnym koncercie. Ja mimo dużego już zmęczenia zostałem do końca i warto było!

Co prawda zdjęć jakichś cudownych nie zrobiłem, bo oświetlenie na Kulcie zawsze jest takie jakby panowie z wieży dostali padaczki... ale coś tam wyszło.

Czas teraz na krótkie podsumowanie całego festiwalu i kilka słów o nagrodach tegorocznej edycji.

Wishbone Ash, czyli jak mieć 60 lat i dalej potrafić skopać tyłki na scenie. Panowie wystąpili w Proximie, przy dość niedużej publiczności, ale koncert był świetny. Dobra odskocznia od piątku i Młynarskiego.

Nie bez powodów gitarzyści z pierwszego składu zostali wybrani najlepszym duetem gitarowym przez Rolling Stone'a. Co prawda zmieniali się do dnia dzisiejszego wiele razy, ale partie zostały już rozpisane. Przynajmniej te starsze. Dwie gitary solowe w zespole nie zawsze brzmią tak jak powinny, ale tutaj... sama słodycz.

Zagrali największe swoje przeboje razem z (bo jakby inaczej) "The King Will Come" przy, którym były chyba największe brawa, czy "Phoenix", którego tłukli prawie 15 minut. Dokładna setlista jest na końcu strony. Na bis jeszcze dwa kawałki z ich bluesowego okresu.

Wishboni nie są może zbyt ekspresyjni na scenie, ale za to grają świetną muzykę. Poza tym znowu potwierdza się moja teoria, że im zespół starszy, tym lepiej gra.

A było tak: