FotoFosa

DVA @ Alchemia

2012-03-03T17:47:00.001+01:00

Kilka zdjęć z koncertu czeskiego duetu DVA w krakowskiej Alchemii. Za dużo napisać nie mogę, bo widziałem tylko kilka pierwszych kawałków, ale bez wątpienia zespół prezentuje dość ciekawy styl.

Wykorzystują przeróżne instrumenty i przedmioty, które wplątują w loopastation. Całość ciekawie brzmi i do tego wszystko podane z małą dawką humoru.

Ale podobno to co słyszymy zależy od dnia. Muzycy w Krakowie dali całkiem przyjemny koncert (przynajmniej początek), ale za to w Sanoku odwalili robotę w 20 minut i pożegnali się z publicznością. Marnie trochę.

Kto: DVA
Kiedy: 1 marca 2012
Gdzie: Alchemia (Kraków)

Muzyczne Podsumowanie Roku 2011

2011-12-29T15:37:00.002+01:00

Kolejny rok dobiega końca, pasuje więc podsumować go muzycznie z punktu widzenia małego człowieka, który przesiedział kilkadziesiąt koncertów w fosie. Wydarzeń w tym roku trochę było i będzie o czym pisać. Schemat jak wcześniej – będę opisywał wszystko dzieląc na poszczególne miesiące i dodając odpowiednie zdjęcia.

STYCZEŃ

Zaczęło się standardowo, od finału WOŚP na Placu Defilad w Warszawie. Nie wiele pamiętam z tych koncertów, bo było zimno i chyba niezbyt długo zostałem słuchać Maleo, Eneja, Kumki Olik, czy Jelonka. Raczej niezbyt ciekawe zespoły (oprócz Jelonka, którego zawsze lubiłem). Kolejnym styczniowym koncertem był występ gwiazdy Mam Talent i bożyszcza nastolatek – Kamila Bednarka. Poszedłem do Palladium tylko dlatego, żeby przekonać się na własne uszy, czy ta cała Bednarkomania jest słuszna, czy to tylko marne porykiwania do mikrofonu. Powiem jedno… po tym koncercie zainwestowałem w dobre stopery do uszu. Piski i wrzaski małych dziewczynek z kisielem w gaciach skutecznie odstraszyły mnie od tego człowieka. Miałem tez okazję z nim pogadać chwilę na zapleczu i okazało się, że to tylko zjarany dzieciak, któremu się udało porwać małolaty. Sam koncert nie był niczym szczególnym. Trzeba jedynie przyznać, że Bednarek ma bardzo dobry kontakt ze słuchaczami podczas koncertu.

Cztery dni później znowu wylądowałem w Palladium. Tym razem w zupełnie innych klimatach. Na scenie występował amerykański band The Blind Boys of Alabama. Panowie już w podeszłym wieku (niektórzy koło 80-tki) grali i śpiewali mieszankę bluesa i gospel. Jaka różnica między nimi, a Bednarkiem! Widać było doświadczenie, ale przede wszystkim podejście do muzyki, którą tworzą. Świetny koncert, muzyka i magia, którą czuć było w całym klubie.

Potem miałem trzy dni przerwy, po czym odwiedziłem warszawską Proximę. Nie lubię tego klubu, bo prawie w ogóle nie ma klimatyzacji, fosa jest wielkości chodnika w czasie zimy, a stojące w niej głośniki niskotonowe wcale nie ułatwiają pracy. Przynajmniej scena jest niska i nie trzeba nosić tzw. „stołeczka”, żeby nie łapać dziurek w nosie wokalistów na zdjęciach. Na scenie pojawił się Thesis, a potem Żywiołak. Dwa dni przed koncertem miałem przyjemność spotkać się z Robertem Wasilewskim (basista Żywiołaka) i porozmawiać sobie przy piwie o zespole, nowej płycie i instrumentach, których używają podczas występów na żywo (wywiad pod linkiem http://independent.pl/n/12111) . Ale wracając do koncertu… Thesis, który supportował główną gwiazdę bardzo mnie zaskoczył. Bardzo mało jest polskich zespołów, które grają tak porządną muzykę. Przypominali trochę swoim graniem Tool. Muszę przyznać, że to było jedno z największych pozytywnych zaskoczeń tego roku. Żywiołak natomiast jak to Żywiołak. Pełne energii, bardzo ciekawe, folkowe granie. Dwie kobiety-wiedźmy doskonale wpasowujące się w stylistykę kapeli darły się, tańczyły i wprowadzały w odpowiedni nastrój.

Byłoby to doskonałe zakończenie koncertowego miesiąca, gdyby nie jeszcze jedno wydarzenie. 27 stycznia na Torwar przyjechał The Australian Pink Floyd Show. Genialne widowisko, uczta dla oczu i uszu. Co prawda słychać było wiele pomyłek tego wykonującego rovery Pink Floydów zespołu, ale przecież od nich więcej się wymaga. Pomyłki Gilmour’a byłyby normalne, a czasami nawet uchodziłyby za niezwykłe wydarzenie, natomiast od TAPFS wymaga się doskonałego odtworzenia utworów ze wszystkimi smaczkami i solówkami. Koncert mimo niektórych niedociągnięć był świetny. Nie powalił mnie na kolana, ale usłyszeć i zobaczyć utwory Pink Floyd na żywo (mimo, że nie w oryginale) – bezcenne.

LUTY

Czas na drugi miesiąc, który obfitował w koncerty legend. Zaczęło się co prawda od koncertu punkowego w P&RL, ale to było bardzo słabe, więc nie będę się rozpisywał. Ważne co stało się dzień później, czyli 5 lutego. Do Stodoły przyjechał jeden z legendarnych zespołów hard rockowych – Accept. Panowie wiedzieli co robi się z instrumentami i jak grać dobrą muzykę. Mocno i z energią. Co prawda przyjechali bez Udo Dirkscheidera, ale Mark Tornillo godnie go zastępował za mikrofonem i z całym zespołem pokazali jak grać koncerty.

Dwa dni później kolejna legenda w Stodole. Znowu zespół bez swojego oryginalnego wokalisty (cóż zrobić skoro Phil Lynott nie żyje od 15 lat), ale to w końcu legenda rocka. Thin Lizzy dał koncert, który mnie specjalnie nie porwał. Może właśnie przez brak Phila. Jego basówka i wokal zapadły mi jakoś w pamięci gdy odsłuchiwałem płyty. Mimo wszystko zobaczyć taki zespół na żywo to duże przeżycie.

Potem miałem dłuższą przerwę w fosie. Dopiero 19 lutego poszedłem na koncert zespołu, który widziałem już wiele, wiele razy. Perfect z Grzesiem Markowskim grali znowu te same utwory i znowu zagrali je dobrze. Tym razem koncert jednak wyjątkowy, bo panowie odebrali Złotą Płytę za swój ostatni album „XXX”.

Trzy dni przerwy i następny koncert. Tym razem zmieniło się miejsce fotografowania. Pierwszy raz zdjęcia robiłem w Sali Kongresowej. Nie spodobało mi się nic oprócz zespołu, który występował. Ciemno, zdjęcia z daleka i zasada, że można fotografować tylko 11,12 i 13 kawałek. W liczeniu się zgubiłem i nawet sam nie wiem, na które utwory trafiłem. A ochrona pilnowała! Gdyby nie Gotan Project, który widziałem w oddali, to mógłbym uznać koncert za beznadziejny. Więc… zespół po raz pierwszy w tym roku uratował mój humor pokoncertowy.

Trzy dni później znowu trafiłem do Stodoły, ale tym razem na koncert nie jednego, ale kilku wykonawców występujących pod szyldem Młynarski Plays Młynarski. Zupełnie mi się nie podobało. Po nazwie można się już domyśleć co to za projekt, ale wszystko było tak mizernie przedstawione, że ani słuchać, ani oglądać się nie bardzo chciało.

Ostatni koncert lutego to… Świetne show! Zawędrowałem do Proximy na Wishbone Ash i tego wyboru nie pożałowałem. Chociaż skład tej kapeli wielokrotnie się na przestrzeni lat zmieniał, to muzyka pozostała tak doskonała jak była na samym początku. Klasyka. Koncert, którego nie można było odpuścić. Świetne wykonanie, wspaniała energia na scenie, czyli wszystko czego potrzebuje fan.

MARZEC

Dochodzimy do miesiąca, który wspominał będę do końca życia. Wiedziałem, że będzie niesamowity już w styczniu, gdy potwierdziła się informacja, że jeden z moich bogów gitary przyjeżdża do Polski. Jakaż była moja radość gdy dostałem również informację, że mogę się z nim spotkać i uścisnąć mu rękę. Mowa o panu co nazywa się Zakk Wylde. 9 marca w godzinach porannych zabrałem kolegę Wojciecha K., wzięliśmy kamerę pod pachę i pojechaliśmy do jednego z warszawskich hoteli kręcić wywiad. Może nie było to mistrzostwo operatorki, ani wywiad najwyższych lotów (ale jak tu się na nogach utrzymać jak przed tobą siedzi i popija kawę legenda), ale sama przyjemność ze spotkania, rozmowy i wspólnego zdjęcia była niesamowita. Wieczorem tego samego dnia wszedłem do fosy w Stodole, aby uchwycić na zdjęciach Zakka i jego Black Label Society. Nie musze dodawać, że był to jeden z najlepszych koncertów na jakichkolwiek byłem. Jak to powiedział jeden z fanów zespołu „w stodole szczyny zamieniały się w benzynę”. Zgodzę się. To było coś wielkiego. Po tym koncercie nastąpiła długa, długa przerwa. Aż do 26 marca, kiedy to wybrałem się po raz kolejny na Comę.

Tym razem jednak świadomie. Mieli grać pół akustycznie – pół symfonicznie. Sam się dziwię, że w przeciągu trzech lat byłem słuchać Roguca około dziewięciu razy, bo nie za bardzo przepadam za Comą, ale oni teraz grają wszędzie. Juwenalia, Ursynalia, Medykalia, otwarcie Groszka, urodziny wujka Staszka, festiwale, pola namiotowe… wszędzie. Nie sposób ich uniknąć. Jak jeszcze pierwsza płyta była całkiem znośna, tak dalsze nie są dla mnie do przetrawienia. Zresztą miałem też okazję z Piotrkiem rozmawiać trzy dni przed tym koncertem ( wywiad do poczytania pod linkiem http://independent.pl/n/12584) i wcale nie było to jakieś niesamowite przeżycie. Jakoś nie czuję wielkiej sympatii do tego człowieka/megalomana. Ale to moje i tylko moje zdanie, przy którym będę trwał póki się coś nie zmieni. Sam koncert też nie był jakiś szczególny mimo zapowiedzi. Zagrali trochę akustycznych kawałków z akompaniamentem sekcji smyczkowej, Piotrek się trochę podarł, powygłupiał, powiedział kilku dziewczynom, żeby nie tańczyły przy scenie bo on jest dzisiaj gwiazdą i tak skończyło się moje słuchanie koncertu. Wyszedłem po 18 minutach. Dokładnie pamiętam!

KWIECIEŃ

Kwiecień to kolejny doskonale zaczęty miesiąc. Tym razem nie z Zakkiem, a z jeszcze większą gwiazdą światowej muzyki metalowej. Dzięki mojemu koledze Bartkowi, który mi aktualnie szefuje, pojechałem do Łodzi na Slayera. Tym razem nie mogłem postać w fosie i Wojtek z Marcinem mi tylko machali zza barierek (z tym swoim uśmiechem, który mówił: „a my se zrobimy fajne focie a ty nie”). Przynajmniej miałem wejście do GC gdzie bawiłem się całkiem nieźle. Oprócz Slayera zagrał też polski Vader i Dave „rudy, który nadal nie umie śpiewać” Mustaine ze swoim (musze przyznać) świetnym Megadeth. Cała wyprawa obfitowała w sporo dobrej muzyki, dużo śmiechu i piwo w pociągu (ale też pod Atlas Areną, pod monopolowym, w drodze do monopolowego, pod mostem (!) i wszędzie gdzie się dało). Bardzo udana wycieczka do najbrzydszego miasta w Polsce. Dzień później zmęczony, niewyspany i nieładnie uczesany poszedłem do Hybryd na koncert R.U.T.Y. Zespół świetny to i koncert się podobał, ale zdjęć nie robiłem. Zresztą nie bardzo lubię w tym klubie cokolwiek robić. Jakoś nie pasuje mi tamtejszy klimat.

MAJ…

…czyli święta Wielkanocne, bo w tym roku akurat tak wypadło. Wróciłem do Sanoka i tam spędziłem kilka dni. Nie oznaczało to jednak, że odpuściłem jakiekolwiek koncerty. 2 maja to koncert rapera Małpy w sanockim klubie Kino. Dużo dresów, napalonych kolesi myślących, że o hiphopie wiedzą wszystko, a sam koncert jakiś taki dziwny. Może przez Klub, bo nigdy nie lubiłem tam chodzić. Chyba, że w czasie lekcji w liceum.

Dwa dni później (dzień przed moimi urodzinami) usiadłem sobie w innej sanockiej knajpie – mojej ulubionej Pani.K i wielce się zdziwiłem gdy obok mnie przy barze usiadł Robert Brylewski. Na początku myślałem, że to mój stan pozwala mi widzieć takie rzeczy, ale potem gdy wróciłem do stolika okazało się, że razem z kolegą trafiliśmy na darmowy koncert Kryzysu. Posłuchaliśmy, wypiliśmy dużo orzechówki i tutaj niestety powoli kończył się czas spędzany w Sanoku.

Wróciłem do Warszawy, a jako, że maj dalej trwał zaczęły się wszelkiej maści Juwenalia. Pierwsze były te Politechniki Warszawskiej i SGH. Jakoś zaniedbałem akredytacje i zdjęć nie robiłem, ale dobrze czasami posłuchać koncertu z daleka. Dżem, T.Love, Hey… czyli to samo co zawsze i powoli to się zaczyna robić nudne. Ale to był tylko juwenaliowy początek.

Dwa dni później wylądowałem w lesie, czyli w klubie Progresja. Nie wiem dlaczego tak dobre koncerty jak VoiVod organizowane są w takich zakątkach miasta, no ale ja na to wpływu nie mam żadnego. W każdym razie zespół, w którym swoje epizody miał były basista Metalliki – Jason Newsted – pokazał jak się powinno grać szybkie, metalowe koncerty. Wielka moc, świetne kawałki i bardzo, bardzo dobrze się ich słuchało. Klasyka metalowego grania.

Pięć dni później znowu juwenalia. Tym razem jednak z aparatem i w fosie. Lubię koncerty plenerowe, bo jest się gdzie ruszyć przed sceną mimo dużej ilości wszelkiej maści fotografów. Znowu jednak te same zespoły co zawsze. Lao Che, Coma, Happysad, a dzień później między innymi Brodka, Poluzjanci i Ostry. Drugi dzień był o wiele ciekawszy. W sumie nie ma nad czym się rozpisywać za bardzo. Standardowe, juwenaliowe bajdurzenie.

Kolejnym wydarzeniem do fotografowania w maju był Marsz Wyzwolenia Konopii. Rok temu pogoda dopisała, ale w tym roku zaczął kropić deszcz i było dość zimno. Poza tym było dużo problemów organizacyjnych. Policja zatrzymała sześć lawet, na których miały w czasie drogi grać różne zespoły. Wszystko się opóźniło i można powiedzieć, że marsz nie udał się do końca tak jak zaplanowali sobie organizatorzy. Trzeba przyznać, że widok Janusza Palikota palącego marihuanę był dość ciekawy. Szczególnie, że stał jakieś 3 metry ode mnie. Wieczorem tego samego dnia odwiedziłem Powiększenie i poszedłem tylko posłuchać starego, dobrego hiphopu w postaci Stylowej Spółki Społem. Miłe zakończenie dnia. Maj zakończyłem koncertem Riverside. Kawał dobrego rocka progresywnego ze wspaniałą oprawą wizualną. Bez aparatu, za to z doskonałym humorem i bardzo się cieszę, że zdecydowałem się w końcu na zobaczenie ich na żywo. Jak się potem okazało nie pierwszy raz w 2011.

CZERWIEC

Dalsza część juwenaliowej zabawy. Ale tym razem wielkie zaskoczenie, bo na Ursynalia przyjechały same gwiazdy. W ciągu trzech dni zagrało kilkadziesiąt zespołów, a wśród nich KoRn (słaby koncert jak na tak duży i znany zespół, za to w deszczu co dało bardzo ciekawe efekty na zdjęciach), Guano Apes (Pani Sandra Nasic dość szybko wkupiła się w łaski polskich fanów i dała świetny występ), Alter Bridge (niestety nie zostałem do końca, ale zespół zaskoczył mnie poziomem prezentowanej muzyki), czy Simple Plan (chyba najlepszy koncert tegorocznych Ursynaliów). Oprócz tego trochę standardowych zespołów, które co roku pojawiają się przy kampusie SGGW takich jak Jelonek, Jamal, Perfect, czy Afromental. Całość można z czystym sumieniem określić mianem całkiem dużego festiwalu. Pierwszego w tym roku i bardzo udanego.

Reszta czerwca była dość nudna, nic się nie działo. Pod koniec zostałem namówiony przez koleżankę Anię B. na koncert Papa Roach. Dostałem dwie akredytacje i poszliśmy. Jak dla mnie koncert dupy nie urywał, jak to mówią, ale czuć było energię i to, że ludzie się świetnie bawili.

LIPIEC

Gdy tylko usłyszałem od kolegi, że w lipcu znowu ściąga do Polski The Dreadnoughts i pojawią się w Warszawie w P&RL nie wahałem się ani trochę. Chociaż wtedy dostałem akredytację na koncert Scorpionsów w Tarnowie, to stwierdziłem, że pieniądze wydane na bilety i stanie w deszczu nie zwrócą mi zabawy na koncercie Kanadyjczyków. I tak z aparatem w ręce wbiłem się w dość duże jak na ten klub pogo i trzaskałem zdjęcia jak z karabinu. Waliłem lampą po oczach, skakałem i nie dość, że wybawiłem się świetnie (wszak to jednak znajomi) to ustrzeliłem kilka całkiem ciekawych zdjęć.

Niecały tydzień później byłem już w drodze do Węgorzewa. Od kilku lat to mój sztandarowy cel na wakacje. W tym roku wybrałem się tam z kolegą Jaśkiem w celach czysto dziennikarskich. Nie zawsze to wychodziło tak jak należy, ale staraliśmy się. Poznaliśmy na zapleczu wiele kapel, wypiliśmy z nimi dużo piwa i bardzo dużo się od nich nauczyliśmy. Poza tym dobrze się bawiliśmy. Prawie wylądowałem z Paprodziadem z Łąki Łan przy jednej muszli klozetowej, zacieśniłem stosunki polsko-rosyjskie ze Skvorcami Stiepanowa, zaprzyjaźniłem się ze zgwałconym w pressroomie misiem z WWF, a do tego zgubiłem gdzieś w fosie okulary i widziałem jak pracuje oświetleniowiec Moonspella (z wieży widoki są ciekawsze niż z fosy). Bardzo, bardzo przyjemny wyjazd. Zresztą jak co roku!

SIERPIEŃ

W sierpniu tylko Woodstock. Niestety bez aparatu, ale za to z wielką paczką znajomych na polu namiotowym. Rozpisywał się nie będę, bo bardzo dużo się działo. Dodam tylko, że najlepiej według mnie zagrali: Airbourne, Łąki Łan, Apteka, Riverside i Gentleman. No i świetny był też koncert około 2 w nocy w ASP. Krzysztof Herdzin Trio pokazał jak się powinno grać jazzowe koncerty. Pod koniec miesiąca zaliczyłem tylko sanocki Kermesz Krajów Karpackich gdzie główną gwiazdą był Zakopower. Byłem z ciekawości i w sumie to się zawiodłem. Muzyków mają świetnych (szczególnie perkusista), ale grają typowo radiowe kawałki. Szkoda.

WRZESIEŃ

Na wrzesień przypadły mi dwa koncerty. Pierwszy z nich (z dwoma gwiazdami) to 140-lecie Podkarpackiego Banku Spółdzielczego. Dużo pieniędzy zostało wydanych, aby na sanockie błonia mogła przyjechać Budka Suflera i Ewa Farna. Wszystkie nastolatki i piszczące dziewczynki czekały tylko na Ewę, ale mi dużo bardziej podobał się koncert Budki. Krzysztof Cugowski mimo upływu lat dalej ma potężny głos i potrafi z niego zrobić użytek. Bardzo ciekawie wypadło wykonanie utworu „Jest taki samotny dom”, który Cugowski zaśpiewał razem ze swoim synem Piotrem i byłym wokalista Budki Felicjanem Andrzejczakiem. Zestawienie tych trzech głosów brzmiało potężnie. Ewa ze swoim dziewczęcym głosem nie mogła dorównać, ale jej koncert też wypadł całkiem nieźle. Nie był to szczyt moich marzeń, ale dziewczyna jest ładna, całkiem poprawnie śpiewa i… mogło się ludziom podobać. Tydzień później przy okazji otwarcia miasteczka galicyjskiego w sanockim skansenie mogłem posłuchać też bardzo dobrego koncertu zespołu Tołhaje. Spokojna, folkowa muzyka dobrze zakończyła moje wakacje w Bieszczadach.

PAŹDZIERNIK

Październik to przeprowadzka do Krakowa i niestety opuszczenie się w chodzeniu na wszelkiej maści koncerty. Zaliczyłem ich do końca roku tylko kilkanaście, ale nawet sam nie potrafię powiedzieć dlaczego. Pierwszy, na który poszedłem na nowym terenie to organizowany przez KnockOut Productions „Heidenfest 2011”, na którym zagrały folkowe zespoły metalowe. Było ciemno, głośno (fatalne nagłośnienie) i jakoś niezbyt szczególnie się bawiłem. Po raz pierwszy zaczęło mi brakować (mimo wszystko) jaśniejszych klubów w Warszawie. No ale trzeba sobie jakoś radzić. Kolejny koncert znowu w nowym miejscu. Tym razem centrum Krakowa i NOHUCKI w Lizzard Kingu. Klub całkiem miły i z bardzo ciekawym wystrojem, ale ceny ma kosmiczne. Za Żywca, którego ogólnie do ust nie biorę musiałem zapłacić 9zł. Mało studenckie warunki. Sam koncert był czymś zupełnie innym niż mogłem słuchać dotychczas w całym roku. Bzyk nazywa ten rodzaj muzyki cyberpunkiem. Rzeczywiście to określenie najbardziej pasuje do tego co grają. Bardzo ciekawie, z pomysłem i świetnym wykonaniem. Wreszcie nowość na polskiej scenie muzycznej.

Potem przerwa w fotografowaniu. Zajrzałem do klubu Bomba gdzie kilka dni później grał Bajzel i usłyszałem tylko jego próbę (a wynik spotkania z tym panem, które odbyło się jeszcze w Warszawie w Trójce można sobie poczytać tutaj: http://independent.pl/n/12692) , a na koniec miesiąca pojechałem do Kwadratu na US3. No i musze przyznać, że był to jeden z lepszych koncertów 2011 roku. Mieszanka jazzu i hiphopu podana w przystępnej, ciekawej formie okraszona latającymi w powietrzu płytami winylowymi. Jak dla mnie powtórka musi być!

LISTOPAD…

…to tylko trzy koncerty. Na samym początku Tides From Nebula w Studiu. Ciemno było okropnie, a czerwone i niebieskie światła to chyba ulubione tych chłopaków. Muzycznie prezentowali się bardzo ciekawie i można ich z czystym sumieniem nazwać nadzieja polskiej muzyki. W całej tej grupie radiowych hitów, wielkich gwiazd i cele brytów powinno się znaleźć chociaż jedno małe miejsce dla czegoś lepszego. Chociażby dla TFN.

Niecałe dwa tygodnie później poszedłem do Zaścianka na koncert kolegi z liceum. Kiedyś miałem przyjemność grać z nim w jednej kapeli, a teraz byłem po drugiej stronie. Z przyjemnością słuchałem zespołu Egos, zrobiłem im kilka zdjęć, ale przede wszystkim mogłem spotkać się z wieloma znajomymi, którzy tak jak ja przyszli obejrzeć starego znajomego na scenie.

Pod koniec listopada skusiłem się jeszcze na Amon Amarth z czego potem nie byłem zadowolony. O warunkach do zdjęć nie wspomnę (wiem, narzekam na warunki w Krakowie), ale nie jestem wielkim fanem takich zespołów. Jak dla mnie po prostu zagrali, ja zrobiłem swoje i poszedłem do domu. Dobrze, że jako suport grał Obscure Sphinx (niedawno miałem okazję z nimi rozmawiać http://independent.pl/n/14014), bo ich koncert wypadł dość ciekawie i w sumie uratował cały dzień.

GRUDZIEŃ

Cały grudzień bez aparatu. Nie zrobiłem żadnych zdjęć, sam nie wiem dlaczego. Byłem na dwóch koncertach. Jeden to Dr. Hackenbush w Rotundzie, a drugi Lenny Valentino w Studiu. Co do pierwszego z nich… bardzo dziwne wydarzenie. Jako główna „gwiazda” tego dnia zagrał Nagły Atak Spawacza, jako suport pan doktor. Dresy stały koło punków, a nawet się razem bawili. Aż dziwne, że skończyło się bez rannych. Wtedy jakoś cały dzień był dziwny.

16 grudnia odbył się ostatni koncert drugiego projektu Artura Rojka. Usiadłem sobie i słuchałem. W doborowym towarzystwie, przy dobrej (chociaż Rojka nie lubię) muzyce i wreszcie dobrze nagłośnionym koncercie.

PODSUMOWANIE

Nie liczyłem na ilu koncertach w tym roku udało mi się być, ale było ich na pewno ponad setka. Poznałem wiele ciekawych zespołów, z wieloma muzykami udało mi się porozmawiać (spełniło się marzenie rozmowy z Zakkiem) i jeszcze więcej się nauczyłem niż rok temu. 2011 na pewno był udany. Zarówno pod względem doświadczeń w fosie jak i moich poszukiwań muzycznych. Oby następny był jeszcze lepszy i nie skończył za szybko. Wierzę, że jak skończy się kalendarz Majów to zacznie się kalendarz Czerwców, a wtedy może być tylko lepiej.

Obscure Sphinx

2011-11-27T22:28:00.002+01:00

Piątkowy wieczór i koncert wielkiego zespołu - Amon Amarth. Jednak nie tak wielkiego jak myślałem... po prostu nie dotrwałem do końca, bo za AA nie przepadam, a mogłem robić zdjęcia tylko na bisie. Stwierdziłem, że nie ma sensu aż tyle czekać. Za to dwa zespoły supportujące ustrzeliłem. Pierwszy z nich to Obscure Sphinx, z którym miałem ostatnio przyjemność pogadać na różne tematy (wywiad na independent.pl). Ciekawie zagrali, mocno i z dobrym kobiecym wokalem Zosi. Jak nie przepadam za damskimi wokalami, tak "Wielebna" dała sobie radę i przekonała mnie do siebie.

Kto: Obscure Sphinx
Kiedy: 25 listopada 2011
Gdzie: Studio (Kraków)

Egos

2011-11-17T23:14:00.004+01:00

Cóż tu tym razem dużo pisać. Starzy znajomi jeszcze z czasów liceum wskoczyli na scenę krakowskiego klubu Zaścianek. Zagrali bardzo dobrze i tak też zostali przyjęci. Pierwszy raz widziałem ich z żywym perkusistą i muszę przyznać, że Szymon jest świetnym pałkerem. Do tego Kaczorowa gitara z mnóstwem efektów, basowe dźwięki od Bodzia i wokal Tomka. Podobało się i myślę, że jak na polskie warunki kapela ma szansę na coś więcej niż tylko granie w małych klubach. Ale co będzie dalej zobaczymy. Póki co usłyszeć ich można na płycie MINIMAX6 złożonej przez Piotra Kaczkowskiego. Kolejne kawałki podobno się nagrywają...

Kto: Egos
Kiedy: 15 listopada 2011
Gdzie: Zaścianek (Kraków)

Tides From Nebula

2011-11-04T18:00:00.002+01:00

Jeden z najbardziej cenionych polskich zespołów post-rockowych, czyli Tides From Nebula zagrał w czwartkowy wieczór w krakowskim Studiu.

Panowie zaprezentowali wysoki poziom, jednak mnie jakoś nie przekonali. Lubie jak coś się dzieje w muzyce, a nie rozciąga. Tutaj tylko miejscami wielotaktowe motywy dzielone były mocniejszymi i bardziej rozbudowanymi wstawkami. Jednak wizualnie i emocjonalnie koncert był bardzo dobry. Może nie do końca mnie pociągnęli w wir muzyki, ale słuchało się ich bardzo dobrze.

Kto: Tides From nebula
Kiedy: 3 listopada 2011
Gdzie: Studio (Kwadrat)

US3

2011-10-24T14:22:00.002+02:00

Potężna dawka jazzu mieszanego z hip-hopem. Nie mam pojęcia dlaczego tak mało ludzi przyszło na US3, bo muzyka którą grali nie należy do tych mało ambitnych. Warto było zobaczyć tych panów na scenie, warto było zobaczyć popisy Geoffa Wilkinsona za gramofonami i wszystko inne co tego wieczoru miało miejsce w krakowskim Kwadracie. Dawno nie słyszałem tak dobrej muzyki na żywo.

Kto: US3
Kiedy: 23 października 2011
Gdzie: Krakow (Kwadrat)

Heidenfest 2011

2011-10-05T15:29:00.000+02:00

Festiwal objazdowy "Heidenfest" zawitał do Krakowa. W klubie "Studio" zagrało sześć folk-metalowych zespołów z różnych krajów. Oczywiście najbardziej wyczekiwany był koncert Finntrolla, ale jak się później okazało nie był on najlepszy.

Finntroll, Alestorm, Turisas, TrollfesT, Arkona, Skálmöld - to gwiazdy tegorocznej edycji. Ja widziałem tylko trzy, które zagrały pod koniec, ale zastanawiam się czy żałować. Nagłośnienie było najgorszą rzeczą tego dnia. Nie było słychać prawie w ogóle gitar, a wokal zanikał gdzieś między ludźmi i obijał się o metalowy balkon. Jedynie perkusję było słychać doskonale, ale jak spojrzeć na to, że TYLKO ją było słychać to dochodzimy do wniosku, że nie o to chodzi w koncertach. Do tego wszystkiego dochodziły częste sprzężenia, które naszym uszom zdecydowanie szkodziły. Nawet w stoperach ciężko było wytrzymać natężenie tych kakofonicznych dźwięków, szczególnie podczas koncertu Finntrolla.

Jesli chodzi o zespoły to całkiem przyjemnie prezentował się na scenie Alestorm, którego widziałem już wcześniej na bieszczadzkiej ziemi w Polańczyku. Była ekspresja, była zabawa pod sceną i nawet było słychać czasami melodię. Lepiej wypadł Turisas. Sześciu facetów umazanych juchą, jakby z wojny wrócili, cięło bardzo dobry folk-metal. Sceniczny image, ciekawe utwory dość zróżnicowane w budowie i charakterystyczny wokal z potężną jak młot Thora umiejętnością przebijania się przez okropne nagłośnienie i docierania do najdalszych rzędów. To najlepszy koncert tego dnia (który widziałem).

Finntroll, czyli gwiazda tego wieczoru dał mimo wszystko stosunkowo słaby koncert. Na pewno bardzo skrzywdzili ich nagłośnieniem, ale na scenie moim zdaniem nie pokazali za dużo. Wokalista owszem, skakał, ruszał się... ale cały zespół wyglądał dość statycznie. Muzycznie jakoś wszystko się mieszało. Jak już wcześniej pisałem - zero gitar, waląca perkusja i wielkie sprzężenia. Znam ich płyty i spodziewałem sie czegoś lepszego - trochę się zawiodłem.

A fotograficznie? Ciemno... miejscami jakoś się rozjaśniało, gdzieniegdzie przyświecili ładnym zielonym, ale głównie mhrock, zło i czerwień.

I taki to krakowski debiut w fosie ;)

Kto: Finntroll, Alestorm, Turisas, TrollfesT, Arkona, Skálmöld
Kiedy: 4 października 2011
Gdzie: Klub Studio (Kraków)

Budka Suflera

2011-09-11T15:27:00.001+02:00

Od małego właściwie słuchałem Budki. Najpierw z płyt wujka, potem już ze swoich, potem z internetowych, ale nigdy nie byłem na ich koncercie. Żałuję, że dopiero wczoraj miałem okazję.

Panowie są już kilkadziesiąt lat na scenie i zdążyli zdobyć przydomek "Najbrzydszego zespołu świata nie licząc Rolling Stones'ów". To im jednak w niczym nie przeszkadza, bo muzycznie są świetni. Dodajmy do tego światła i wspaniały, mocny głos Krzysztofa Cugowskiego i mamy bardzo dobry koncert. Zagrali największe swoje przeboje. Był "V bieg", "Bal wszystkich świętych", "Jest taki samotny dom" (zaśpiewany już na koniec wspólnie z Wojtkiem Cugowskim i Felicjanem Andrzejczakiem), czy "Cisza". Na żywo genialni.

Kto: Budka Suflera
Kiedy: 10 września 2011
Gdzie: Sanok

Ewa Farna

2011-09-11T14:06:00.002+02:00

Wypadałoby coś napisać na temat osoby na zdjęciu powyżej, w końcu to gwiazda [można rzec] europejska. Świat się dopiero wali jak Ewa przyjeżdża do Sanoka. Przyjęła zaproszenie PBS-u, który obchodził swoje 140-lecie i... wywołała nawet małe zamieszki krasnoludków.

Ja rozumiem te wszystkie psychofanki pod barierkami, transparenty, koszulki z napisami "Aj serce Ewa", ale żeby wyrywać barierki i rzucać się na ochroniarzy? I to wszystko małe dzieciaki. Takie co im jeszcze nogi z dywanu zwisają. Przynajmniej wszystko było widać z każdego miejsca, bo ileż wzrostu mogą mieć takie krasnale... po pas!

Ze strony muzycznej wszystko brzmiało całkiem znośnie. Wcześniej słyszałem tylko 3 lub 4 kawałki Ewy i to tylko w tych "złych" radiach. Teraz mogłem usłyszeć wszystko... No i trochę mi nie pasowało. Po pierwsze - "Cicho" było na prawdę fajne, mocne i z jajem, więc myślałem, że reszta też będzie tego pokroju. Niestety, była bardzo radiowa i trzeba przyznać licha. Po drugie - mimo, że urosło jej gdzieniegdzie (Ewie oczywiście), to jednak dziewczyna ma dalej 18 lat i trochę niepoukładane w głowie. Może za dużo opuściła dni w szkole. Hmm.. coś mi to przypomina. Bednarek? Tylko w wersji hard! Ale dla dzieciaków była to niezła zabawa i chyba o to chodziło. Starsi panowie (ja się również do nich tego dnia zaliczałem, w końcu podbijałem i to wysoko średnią wieku) mogli sobie z przyjemnością na Ewę popatrzeć.

A tutaj zdjęcia:

Kto: Ewa Farna
Kiedy: 10 września 2011
Gdzie: Sanok

Yank Shippers

2011-08-12T11:05:00.000+02:00

XII Festiwal Piosenki Żeglarskiej CYPEL 2011 przywitał nas wszystkich deszczem (zresztą jak cały lipiec). Wiadomo, że jak pada to nad wodą jest zimniej niż w mieście i pewnie nie wybrałbym się do Polańczyka gdyby nie chłopaki z Yank Shippers.

Zespół fotografowałem już któryś raz (wydaje mi się, że czwarty), ale cóż się dziwić, wszak to nasz prawie sanocki zespół. Zawsze mam jednak pecha, bo nie przypominam sobie koncertu Yank Shippers w słońcu. Może nie padało jakoś mocno, ale trzeba było chować obiektywy przed kroplami. Wytrzymałem jednak pod sceną i na scenie całe 1,5h bo zdjęcia z koncertu powędrują do zespołu i będą świeciły na ich stronie http://www.yank.szanty.art.pl/ na którą zapraszam!

A sam koncert bardzo przyjemny (mimo, że w deszczu), ale tak zawsze jest w Polańczyku. Za rok mam nadzieję, że będzie piękne słońce i wreszcie Yank zagrają przy dobrej pogodzie!

Kto: Yank Shippers
Kiedy: 30 lipca 2011
Gdzie: XII Festiwal Piosenki Żeglarskiej (Polańczyk)

Seven Festival 2011 (podsumowanie)

2011-07-14T12:13:00.000+02:00

Czas podsumować te cztery dni muzyki na węgorzewskim Seven Festival. Zacznę może od nagrody Grand Prix, która w tym roku powędrowała do litewskiego zespołu Freaks On Floor.

Protokół z posiedzenia jury Seven Festival przedstawia się następująco:

W dniu 10 lipca 2011 roku jury w składzie :

- Paweł Kostrzewa

- Mariusz Owczarek

- Robert Sankowski

- Krzysztof Gryz

- Kamil Kalicki

- Michał Kirmuć

- Tomasz Konfederak

Przyznało następujące nagrody brutto:

1. Nagroda Grand Prix – 2 tysiące euro brutto – FREAKS ON FLOOR

2. Nagroda Publiczności – 500 euro brutto – KIND OFF

3. Nagroda Dziennikarzy – 250 euro brutto – YOGA TERROR

4. Nagroda dla Indywidualności Konkursu Głównego – 250 euro brutto – MICHAŁ CHRENKO

5. Nagroda za przekaz artystyczny zawierający treści ekologiczne (muzyka, słowa, scenografia) – 250 euro brutto –NIE PRZYZNANO

6. Nagroda za najlepsze wykonanie w czasie prezentacji jednego utworu „REPUBLIKI” – 250 euro brutto – MARNE SZANSE

Fundatorem nagród rzeczowych:

- Werbel TAMA – FREAKS ON FLOOR

- gitary elektrycznej IBANEZ RG1451 WHP - FREAKS ON FLOOR

jest firma INTERTON.

Dodatkowe nagrody rzeczowe dla najlepszego gitarzysty, basisty i perkusisty ufundowało wydawnictwo TOP GUITAR – BLOOM IS OFF THE ROSE

Jury w Przeglądzie Wojskowych Zespołów Rockowych przyznało I miejsce zespołowi SINHEAD - 2.000 zł brutto – ufundowane przez Ministerstwo Obrony Narodowej oraz dwa wyróżnienia dla:

- gitarzysty zespołu The Wisent Pawła Barniaka – efekt gitarowy firmy Ibanez

- perkusisty zespołu The Wisent – Adama Jastrzębskiego – stroik do perkusji firmy Tama.

Co prawda nie widziałem większości z tych zespołów konkursowych, ale po koncercie Freaks on Floor na dużej scenie mogę się zgodzić z wyborem jury. Cieszy mnie też, że zarówno jedni jak i drudzy nasi sąsiedzi (czyli Yoga Terror i Kind Off) zdobyli nagrody. Integrowaliśmy się do 7:00 rano przy stole ping-pongowym z browarem i to bardzo porządni ludzie. Muzycznie również nie pozostawiają wątpliwości. Należało się im i cieszy mnie, że się udało.

Jak podaje oficjalna strona SF:

Na festiwalu pojawiły się także prestiżowe, międzynarodowe organizacje jak WWF i Amnesty International, która zebrala ponad tysiąc podpisów pod petycją dla Zmiciera Daszkiewicza. W trosce o dobro naszej planety w tym roku, przy współpracy z Aeris Futuro, Seven Festival będzie wydarzeniem zero emisyjnym, oddając cały wykorzystany podczas koncertów tlen. Węgorzewska impreza bierze też udział w promocji polskiej prezydencji w Unii Europejskiej. Uczestnicy festiwalu mieli możliwość poznania i spróbowania Mazurskich potraw regionalnych, które prezentowane były w ramach projektu „Promocja produktów regionalnych w ramach festiwalu w Gminie Węgorzewo” dofinansowanego przez unię Europejską.

Przez cały festiwal promowane były zachowania proekologiczne. Przed rozpoczęciem koncertów zorganizowana została akcja sprzątania brzegów jeziora Święcajty przez uczestników festiwalu, a podczas koncertów działała ekostrefa Żubra gdzie można było wymienić zebrane na placu kufle po piwie na nagrody. Każdy kto odbierał nagrodę musiał zagłosować na Mazury Cud Natury.

To były świetne dni spędzone na mazurach. Zarówno pogoda dopisała (padało na początku trochę i w poniedziałek po festiwalu) jak i ludzie. Przekrój osobowości był bardzo duży, ale z każdym z kim rozmawiałem mogłem się dogadać. Wiele znajomości, wiele doświadczeń i dużo dobrej muzyki.

Patrząc na poprzednie edycje trzeba przyznać, że wyglądały lepiej jeśli chodzi o skład zespołów. W tym roku było bardziej metalowo (szczególnie zagraniczne gwiazdy). Może za rok sytuacja ulegnie zmianie. Festiwal 2012 ma odbywać się też w całkiem innym miejscu. Główna scena ma być blisko pola namiotowego!

Pozostaje tylko czekać na Seven 2012!
Do zobaczenia za rok.

Paweł "Kociak" Kociszewski

Seven Festival 2011: Kult

2011-07-14T11:51:00.001+02:00

Nadszedł czas na ostatnią gwiazdę i ostatni koncert festiwalu. Kilka minut po północy na scenę wyszedł Kazik Staszewski z Kultem. Świetny koncert, który przyciągnął spod parasoli piwnych prawie wszystkich.

Okazało się, że przekrój przez całą twórczość zespołu był bardzo dobrym pomysłem. Można było usłyszeć zarówno te najstarsze hity, utwory z płyty "Tata Kazika" (m.in. Baranek, Kurwy Wędrowniczki) jak i kawałki z najnowszego krążka "Hurra!". Zabrzmiały: "Maria ma syna", czy "Amnezja. Wszyscy się świetnie bawili na długim, prawie trzygodzinnym koncercie. Ja mimo dużego już zmęczenia zostałem do końca i warto było!

Co prawda zdjęć jakichś cudownych nie zrobiłem, bo oświetlenie na Kulcie zawsze jest takie jakby panowie z wieży dostali padaczki... ale coś tam wyszło.

Czas teraz na krótkie podsumowanie całego festiwalu i kilka słów o nagrodach tegorocznej edycji.

Kto: Kult
Kiedy: 10 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Indica

2011-07-14T11:38:00.001+02:00

Na ten koncert czekali chyba wszyscy panowie, którzy przyjechali na Seven Festival. Pięć pięknych pań na jednej scenie i wszystkie z jakimś instrumentem. Co może być bardziej seksownego?

Niestety nie było tak kolorowo jak się wydawało. Mimo niezaprzeczalnej urody (przynajmniej trzech pań) muzycznie nie zachwyciły. Fińskie dziewczęta z zespołu Indica nie przyciągnęły zbyt wielu osób pod scenę, dużo osób udało się w stronę stoisk. Muszę przyznać, że bardzo przypominało to wszystko zespół Within Temptation, na którym parę lat temu byłem (to chyba był mój pierwszy koncert w życiu). Wtedy mi się bardzo spodobało, ale teraz jakoś nie mogłem się wczuć. Słaby wokal, muzycznie też jakoś nie bardzo. To jest zdecydowanie zespół do oglądania, a nie do słuchania. No ale było tak:

Ale skoro zostaje tylko jedna sfera oceny... to zdecydowanie jestem za urodą gitarzystki :)

Kto: Indica
Kiedy: 10 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Cochise

2011-07-14T02:11:00.000+02:00

Znowu ciemno się zrobiło. Ale dochodzimy do ciekawostki tego festiwalu. Bardzo chciałem zobaczyć jak na żywo wypadnie zespół, który jest kojarzony prawie wyłącznie z tego, że gra tam Paweł Małaszyński (a nie Deląg, jak przekornie skandowali ludzie przed barierkami :] ).

Nie było tak źle jak myślałem. Co prawda Małaszyński ma bardzo wąski zakres skal i śpiewanie wychodzi mu przy wyższych tonacjach dość komicznie, ale muszę przyznać, że dali radę. Zespół Cochise, bo o nim mowa, dobiera sobie bardzo sprytnie repertuar i gra pod swojego sławnego "wokalistę". Nawet cover Danziga, który zagrali wypadł całkiem nieźle. Nie kaleczyli uszu zbyt mocno, mieli energię na scenie, instrumentalnie też niczego sobie. Jestem pod wrażeniem. Ciemno tylko było, co mi przeszkadzało w większym lub momentami w mniejszym stopniu, ale Panie i Panowie... Cochise nie jest złe. Mimo wszystko to dalej zapychacz dziury w line-upie :)

Kto: Cochise
Kiedy: 10 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Chemia

2011-07-14T01:29:00.000+02:00

Drugim zespołem, który zagrał ostatniego dnia festiwalu była Chemia. Przed chłopakami stanęło arcytrudne zadanie, bo grali zaraz po Lao Che. Pod sceną zrobiły się pustki, a po pierwszych utworach wiadome było, że szybko się to nie zmieni.

Pierwszy z "zapychaczy" koncertowych. Muzycznie nic ciekawego, scenicznie tym bardziej. Chemia pasuje raczej na "Opole", a nie na rockowy festiwal. To moje pierwsze tak wielkie rozczarowanie. Moim zdaniem zespół ten powinien startować z małej sceny, a zamiast nich można było wsadzić Skvorców, D4D, czy nawet zdobywcę tegorocznego Grand Prix... ale nie Chemię.

Jak to powiedział Jasiek: "Nie było chemii w tym koncercie", a ja się z nim w 100% zgodzę. Za to byli całkiem kolorowi i dobrze mi się ich fotografowało.

Kto: Chemia
Kiedy: 10 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Lao Che

2011-07-14T00:50:00.000+02:00

Trzeci dzień węgorzewskiego festiwalu na scenie głównej. Dzień rozliczeń, bo wtedy nadeszły wyniki konkursu kapel i odbyła się konferencja podsumowująca tegoroczną edycję. A działo się przez te cztery dni.

Niedzielne koncerty zaczęły się dość poważnym błędem. Nie wiem kto wpadł na pomysł, żeby jako pierwszą kapelę wypuścić Lao Che. Zespół z poważnym już stażem na polskiej scenie i z wielkim doświadczeniem. Dwa lata temu Spięty i spółka grali jako jeden z headlinerów festiwalu - w tym roku na samym początku, co nie było dobrym posunięciem. Raz, że ludzie dopiero powoli przybywali na plac koncertowy, a dwa, że po koncercie stała się bardzo smutna rzecz - pod sceną zrobiło się pusto.

Ale o samym koncercie można się wypowiadać w samych superlatywach. Mimo, że zabrakło Krojca (to już drugi mój koncert Lao bez tego gitarzysty) to Spięty prowadził zespół głównie przez nową płytę "Prąd Stały/Prąd Zmienny" i widać, że czuli się przy tym jak ryba w wodzie. Były też kawałki z wcześniejszego albumu "Gospel" i wydaje mi się, że jeden z Guseł, ale to jakoś przeoczyłem i się nie wsłuchałem. No i był to jedyny chyba koncert, który w całości wysłuchałem. A było tak:

Co tu dużo mówić... Ja uwielbiam Lao Che, więc koncert mi się bardzo podobał. Żałuję, że nie było Krojca, jak już wspomniałem, ale to i tak jeden z najlepszych koncertów 18-tej edycji tego festiwalu.

Kto: Lao Che
Kiedy: 10 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Moonspell

2011-07-13T23:02:00.000+02:00

Na zakończenie drugiego dnia zagrała portugalska grupa Moonspell. Była to największa zagraniczna gwiazda tegorocznej, jubileuszowej (tak tak, węgorzewski festiwal skończył w tym roku 18 lat) edycji Seven Festival. Pod barierkami zaroiło się od długowłosych fanów i fanek tej blackmetalowej kapeli.

Pierwsze co się rzuciło w oczy (i to dosłownie) to straszliwe ciemności. Mogliby przynajmniej na te pierwsze dziesięć minut poświecić trochę bardziej, żeby biedni fotografowie nie musieli seryjnymi zdjęciami próbować wstrzelić się między błyski stroboskopu, a czerwone światło. Owszem, momentami było całkiem nieźle, ale mam wrażenie, że najlepsze kardy uciekły gdzieś tam w ciemnościach. Szkoda.

Miałem też okazję widzieć oświetleniowca Moonspell'a przy pracy. Myślę, że gdyby zamienił konsolę na jakiś instrument klawiszowy to byłby jednym z najszybszych klawiszowców na świecie. Niesamowita koordynacja, szybkość i dokładność sprawiły, że z wieży scena wyglądała świetnie (poza tym, że było dość ciemno jak na moje szkła). Widać jak dużo osób pracuje i jak są dobrze wyszkoleni, aby ze zwykłego koncertu zrobić doskonałe show.

Muzycznie nie są to moje klimaty. Nie czekałem na ten koncert jak tysiące innych ludzi w Węgorzewie, ale zwyczajnie go obejrzałem i posłuchałem. Ogólny odbiór był całkiem niezły i koncert wypadł bardzo dobrze. Zarówno nagłośnienie jak i zachowanie muzyków na scenie zdecydowanie przypadły zebranym pod sceną ludziom do gustu.

Podsumowując drugi dzień Seven Festiwalu mogę stwierdzić, że żadne zespół nie wybił się ponad inne. Była świetna Apteka, drugi nasz polski zespół Buldog, który też dał całkiem przyjemny dla ucha koncert oraz dwa zagraniczne gwoździe (można rzec) programu, czyli Samael i powyższy Moonspell. Nie wspomnę o Touchstone, który gdzieś tam zginął ze swoją muzyką w tłumie.

Dzień godny zapamiętania. Po pierwsze zespoły, po drugie atmosfera. Był też incydent z misiem, który padł ofiarą gwałtu za kulisami, ale o tym później.

I tak wszyscy skończyliśmy tej nocy tak samo... z browarem w ręce i wspólnym biesiadowaniu do rana. Oby więcej takich dni!

Kto: Moonspell
Kiedy: 9 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Samael

2011-07-13T21:43:00.000+02:00

Kolejna krótka przerwa techniczna i kolejny zespół na dużej scenie - Samael. Wcześniej były zdjęcia z konferencji prasowej, a teraz czas na to co działo się przez godzinę na scenie. Wielu przyjechało do Węgorzewa w szczególności na ten koncert i widać to było po tłumie pod barierkami.

Sam występ szwajcarskiego zespołu był bardzo jasny, oświetleniowiec postarał się aby pierwsze 10 minut, albo jak kto woli 3 kawałki, były jasne i przyjazne dla matryc stojących pod samą sceną fotografów. Muzycznie jednak (przynajmniej dla mnie) wypadli średnio. W uszy uderzał zbyt wyraźny automat perkusyjny. O tym też rozmawialiśmy obok Press Roomu z prowadzącymi i kilkoma dziennikarzami. Oni stwierdzili, że znalezienie perkusisty, który dałby radę rytmice Samaela, byłoby trudne. Jednak słuchanie łupiącego automatu, który odbiera możliwości improwizacyjne było po prostu drażniące. Dźwięk, który wychodził z rozstawionych po bokach sceny głośników zlewał się w kakofoniczną rzekę. Nie było to wielką przyjemnością dla moich uszu, ale widać było, że Ci którzy czekali na ten koncert świetnie się bawili. Ale o to chyba chodzi? Ja oceniam to inaczej z boku, ale zabawa była przednia.

Kto: Samael
Kiedy: 9 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Buldog

2011-07-13T20:57:00.000+02:00

Trzeci zespół drugiego dnia węgorzewskich koncertów to Buldog. Skład, który w ostatnim czasie przeszedł kilka zmian. Najważniejszą była zmiana wokalisty z Kazika Staszewskiego na Tomka Kłaptocza i to niestety zmieniło cały wizerunek zespołu. Moim zdaniem zespół Piotra Wieteski (bass) stał się bardzo Akuratowy. Właśnie przez wokal Tomka. Wolałem na miejscu wodzireja widzieć Kazika.

Koncert nie był jednak zły, bo to, że Buldog nabrał akuratowego brzmienia nie oznacza, że mi się nie podobało. Pod barierkami zagęściło się i wszyscy świetnie się bawili.

Przyznać trzeba, że koncert ładnie wyglądał, ale był strasznie ciemny. Dlatego zdjęcia niezbyt udane.

Kto: Buldog
Kiedy: 9 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Touchstone

2011-07-13T18:16:00.000+02:00

Pierwszy koncert drugiego dnia Seven Festival dała Apteka. Niestety nie było mnie wtedy w fosie, bo jakoś tak się złożyło, że jeszcze miałem trochę piwa w puszce i nie doszedłem na czas. Później konferencja Samaela i wyszło na to, że zobaczyłem tylko kawałek koncertu Apteki. Nie opiszę więc jak było, ale z relacji kolegów wynika, że poprzeczkę postawili wysoko i koncert był godny... nawet headlinera.

Trudne zadanie stanęło przed następną formacją - Touchstone, która przyjechała z Anglii. Po bardzo dobrym występie Apteki trudno było zrobić cokolwiek żeby przyciągnąć ludzi pod samą scenę. Po części się udało, ale Anglicy raczej nie podbili serc węgorzewskiej publiczności. Progresywno-celtycki (jeżeli tak to można określić) metal z niestety słabym kobiecym wokalem wypadł bardzo słabo jeżeli popatrzeć na dotychczasowe występy innych zespołów.

Kto: Touchstone
Kiedy: 9 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Samael (konferencja prasowa)

2011-07-13T17:10:00.000+02:00

Kolejny dzień zaczął się szybkim śniadaniem, chwilą grania w Metal Sluga i wycieczką pod patronatem lekkiego kaca na plac koncertowy. Pierwszym punktem była konferencja prasowa zespołu Samael, o której dowiedzieliśmy się z Jaśkiem przed drzwiami (nie ma jak zapomnieć o materiałach prasowych z biura).

Konferencja jak to konferencja, nic szczególnego. Zespół po jednej stronie stołu, dziennikarze z różnych mediów z drugiej, a ja z aparatem z tyłu. Po kilkunastu minutach rozmowy nadszedł czas na podpisywanie plakatów tym, którzy jakimś cudem znaleźli się w środku - tylko najwytrwalsi zdobyli podpisy. Chyba emocje były duże, bo pewien młody chłopak o mało co nie zemdlał chwilę przed podejściem do zespołu. W każdym razie gratuluję mu wytrwałości, bo dla mnie zespół zagrał... to może później, a teraz kilka zdjęć z konferencji i na koniec owy mężczyzna słaniający się na nogach ze swoją koleżanką.

Autografów na zdjęciu nie widać, ale są są... sam widziałem. To musiało być wielkie wydarzenie, ale na mnie jakoś wrażenia zespół nie zrobił. Może dlatego, że to normalni ludzie, którzy przyszli sobie pogadać z dziennikarzami. Żaden szatan, czy inny morderca. O koncercie będzie później. Póki co, pierwszy zespół dnia drugiego...

Seven Festival 2011: Pro-Pain

2011-07-13T16:41:00.000+02:00

...a potem nastały egipskie ciemności - można rzec. Na scenę po kolejnym dżinglu (swoją drogą bardzo się wbija w głowę ta muzyczka) weszła pierwsza zagraniczna gwiazda, czyli zespół Pro-Pain. Było ciemno (jak nie powiem gdzie), ale koncert był całkiem udany. Mimo, że słuchając ich w domu niezbyt przypadli mi do gustu, to na żywo podeszli do całego show bardzo profesjonalnie i słuchało się ich bardzo przyjemnie. Co prawda dalej nie kupiłbym ich płyty, ani nie wydał pieniędzy na koncert, ale przynajmniej teraz wiem czego się spodziewać.

Trochę smutno wyglądali ludzie pod sceną. Po Strachach, czyli polskim pewniaku jeśli chodzi o dobre koncerty, nagła zmiana klimatu na bardziej metalowy sprawiła, że publiczność powoli udawała się w stronę wyjścia, albo stoisk z jedzeniem i piwem. Ja w sumie też udałem się na zaplecze. Jakoś mnie ci amerykanie nie zaczarowali.

Czas więc na krótkie podsumowanie pierwszego dnia... Chyba nic mnie nie powaliło na kolana, jeśli chodzi o koncerty, ale do udanych można zaliczyć występy Łąki Łan i Made of Hate. Wygrywa jednak Grabaż z zespołem, bo polska to kapela, która tego dnia zgromadziła najwięcej fanów pod sceną. Zresztą co tu dużo mówić, utwory Strachów są bardzo znane i myślę, że większość publiczności śpiewała sobie pod nosem poszczególne kawałki.

Na małej scenie nie byliśmy, bo jednak odległość robiła swoje. Można było niby podjechać rockbusem, albo złapać jakiegoś stopa, ale perspektywa spania do 13:00 była bardziej kusząca. Heh, a jeszcze prysznic jakiś, śniadanie... Nie zdążylibyśmy :)

Dzień zakończył się wspólną biesiadą na korytarzu schroniska. Bardzo przyjemną muszę przyznać.

Kto: Pro-Pain
Kiedy: 8 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Strachy Na Lachy

2011-07-13T15:54:00.000+02:00

Przedostatnią kapelą dnia pierwszego na Seven Festival 2011 były Strachy Na Lachy. Ten koncert zgromadził chyba najwięcej ludzi pod sceną, ale ja się nie dziwię, bo Grabaż daje na prawdę żywiołowe występy. Było trochę kawałków z "Dodekafonii", jak i z wcześniejszych płyt. Zabrzmiał nawet "Paint in Black" w polskiej wersji, który zespół zadedykował zmarłemu niedawno "Stopie".

Zdjęciowo... było ciemno, dlatego nie trafiłem za dużo dobrych i jasnych zdjęć, ale to jedyny chyba koncert, któremu światło się wybacza :)

Kto: Strachy Na Lachy
Kiedy: 8 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Dezerter

2011-07-13T15:13:00.001+02:00

Znowu krótka przerwa, którą rozpoczął festiwalowy dżingiel. Chwila na odpoczynek po zabawie na Łąkich Łanach i na scenę weszła kolejna kapela pierwszego dnia. Był to Dezerter. Miałem okazję słuchać Dezertera tylko raz wcześniej. Nie spodziewałem się za dużo po tym koncercie, bo w domu rzadko słucham już teraz takiej muzyki, ale czuć było, że zespół jest w formie i potraf porwać publiczność pod barierkami do wspólnej zabawy.

Dla mnie były to tradycyjne 3 kawałki w fosie, a potem poszedłem za scenę. Jakoś z tym słuchaniem mi się nie udało. Poświecili za to ładnie i kolorowo!

Kto: Dezerter
Kiedy: 8 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Łąki Łan

2011-07-12T18:20:00.000+02:00

Zaraz po zespole Made of Hate i krótkiej przerwie na scenę wyszedł Łąki Łan. Jak zwykle kolorowo i jak zwykle z kopem. Sypały się cukierki (które później ochroniarze rzucali w publiczność na innych koncertach wmawiając, że to kostki zespołów), był miś z WWF (nasz sąsiad) na scenie i dużo dużo energii. Koncert Łąków Łanów przyciągnął pod barierki sporo ludzi. Większość z nich to były dziewczyny - pewnie dlatego, że to bardzo kolorowy zespół. :)

Kapela była w dobre formie, acz momentami brakowało mi mocy. Być może dlatego, że Łąki sprawdzają się bardziej na małych scenach w klubach. Ostatnio w Stodole prawie roznieśli scenę, a tutaj grali jakby mieli dość. Na szczęście to były tylko momenty i z tego się cieszę. Łan był prawie idealny, brakowało kilku ździebeł trawy.

Kto: Łąki Łan
Kiedy: 8 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011: Made of Hate

2011-07-12T16:20:00.000+02:00

Pierwszy dzień przy dużej scenie. Zanim jednak pierwsza kapela tego dnia to napiszę kilka słów o samym zapleczu. Jako dziennikarze mieliśmy dostęp do tak zwanego Press Roomu. Kawka, herbatka, normalne ubikacje, niestety brak Wi-Fi. Myślę, że bezprzewodowy internet przy takich imprezach to raczej standard. Każdy teraz wrzuca zdjęcia na portale wszelkiej maści, wysyła relacje, czy inne dźwięki do swoich redakcji. Były co prawda dostępne dwa komputery do naszej dyspozycji, ale to chyba za mało. Poza tym nikt nie będzie pracował (chociażby ze zdjęciami) na czyimś laptopie przez kilka godzin. Brak internetu nie był jednak wielkim problemem, można więc to pominąć. Samo zaplecze było bardzo przyjazne (panowie organizatorzy dwoili się i troili, żeby było wszystko jak należy). Tak jak rok temu cały dom kultury był dla dziennikarzy otwarty, więc bliskość muzyków, którzy przewijali się cały czas przez te trzy dni była przyjemnym przeżyciem. Do tego jedzenie i piwko... żyć nie umierać.

Czas jednak na pierwszą kapelę, która zagrała na dużej scenie, czyli Made of Hate. Nie spodziewałem się, że Polska ma tak silne zaplecze metalowe, którego praktycznie nie znałem. Pierwszy raz byłem na koncercie tego zespołu (co prawda supportowali Iron Maiden w Warszawie, ale wtedy odpuściłem) i muszę przyznać, że chłopaki technicznie są bardzo dobrzy. Nie słychać było przypadkowych dźwięków, utwory były dopracowane, gitarzysta świetnie się spisywał... Trzeba już teraz powiedzieć, że to jeden z najlepszych koncertów całego festiwalu. Jakoś nie pasował mi tylko głos wokalisty. Nie czułem też jakiejś większej interakcji z publicznością, ale może dlatego, że nie stałem między nimi. Patrząc na całość - piąteczka z plusem! Poza tym, zespół bardzo przyjazny i rozmowny. Jasiek spędził z basistą chyba z 40 minut zostawiając mnie z pełnym piwem.

Jasno było, więc zdjęcia wyszły całkiem wyraźnie. Czasami jednak bywało ciężko. Chociażby na koncercie gwiazdy pierwszego dnia, do której jeszcze dojdę.

Kto: Made of Hate
Kiedy: 8 lipca 2011
Gdzie: Seven Festiwal (Węgorzewo)

Seven Festival 2011 (wstęp)

2011-07-12T15:55:00.014+02:00

Rok czekania i wreszcie nadszedł czas wakacji i wyjazdu na mazury. W dniach 7-10 lipca 2011 w Węgorzewie po raz kolejny odbył się Seven Festival, który pod hasłem "Music & More" przyciągnął tysiące ludzi. Może mniej niż rok, czy dwa lata temu (mogę porównać, bo to mój trzeci festiwal w Węgorzewie), ale równie zfiksowanych na punkcie muzyki.

Tyle ładnych dziewczyn co przez te kilka dni to chyba nie widziałem przez cały rok. To jedna z tych przyjemniejszych atrakcji na takich koncertach :)

Ale wracając... Wyjechałem z Warszawy o godzinie 8:30 w czwartek. Deszczowy był to dzień, ale integracja w autobusie nie pozwoliła ani zasnąć, ani się nudzić. Były szczury, wódka i dużo nowych znajomości. Chociaż okazało się, że rok temu tym samym autobusem jechali ludzie, których przelotnie poznałem jak "wysiadali" w Łomży (pozdrawiam z tego miejsca całą czwórkę ^^). Tym razem przegadaliśmy praktycznie całe 6h jazdy na mazury.

Po przyjeździe okazało się, że węgorzewska policja w czasie festiwalu jest bardziej uczulona na złoty trunek i dostaliśmy od nich prezenty, które można "odebrać" na poczcie w ciągu 7 dni. Bywa, ale niestety podobno tak było częściej i św. Mikołaj łapał wielu festiwalowiczów. Tak raczej nie powinno być. Wszak to festiwal.

Pierwszy, albo jak ja to nazywam ZEROWY dzień nie miał wielu atrakcji. Odebraliśmy akredytacje, akwaterowaliśmy się na miejscu noclegu, poznaliśmy kilku sąsiadów (okazało się, że są nimi prawie same zespoły) i poszliśmy wieczorem na pole namiotowe na koncerty. Owo pole było niestety niefortunnie usytuowane. Duża odległość nie pozwoliła nam już odwiedzić pola ani razu. Zerowego dnia jednak zobaczyliśmy dwa koncerty: Dick4Dick (który wypadł całkiem dobrze) i świetnych jak zawsze, laureatów zeszłorocznej edycji SF - Skvorców Stiepanowa. Skvorców mijaliśmy cały czas, najpierw w Biurze Prasowym, gdzie pokazywałem na plakacie koledze Jaśkowi (tak, było nas dwóch z Independent) nazwę zespołu i mówiłem, że to bardzo dobra kapela - wszedł gitarzysta, przedstawił się i był zadowolony z naszych słów - a potem w schronisku przy prysznicach. Niezbyt przyjazne miejsce na poznawanie facetów, może dlatego się trochę dziwnie stało pod lustrami. Przynajmniej było śmiesznie, bo panowie malowali się do koncertu.

To co zrobili na koncercie było mistrzostwem. Uwielbiam ich:

Na prawdę dobry koncert, z dużą dawką humoru, ale przede wszystkim z genialną muzyką. Razem to wszystko daje świetne show, które bardzo przyjemnie się ogląda i słucha. Szkoda, że nie wygrali Grand Prix, ale i tak się cieszę, że dałem radę przebyć te 3km w błocie do małej sceny.

W drodze powrotnej trafiła nam się podwózka na Bliską. To dowód na to, że narzekanie czasami się przydaje (szczególnie to głośniejsze) :)

Na koniec dnia jeszcze przyszła ruda sąsiadka z pokoju obok (Kasia? Chyba tak ^^). To zwiastowało bliższe poznanie innych sąsiadów. Ale o tym później. Póki co kilka punktów organizacyjnych:

1. Zdjęcia będą w miarę możliwości dodawane chronologicznie
2. Każdy zespół w osobnym poście (po kilka-kilkanaście zdjęć) - żeby się nie mieszało
3. Relacja bardziej oficjalna znajdzie się na Independent.pl
4. Kto nie chce czytać i oglądać głupot, tylko od razu dostać czysta informacje na temat festiwalu niech od razu uda się na mój portal matkę (Independent.pl)
5. Nie, nie można kopiować i udostępniać sobie moich zdjęć. Jak ktoś będzie się chciał dogadać to zapraszam do zakładki KONTAKT. Wystarczy napisać, nie gryzę ;]

6. Spis koncertów:

DZIEŃ PIERWSZY
* Made of Hate
* Łąki Łan
* Dezerter
* Strachy Na Lachy
* Pro-Pain (USA)

DZIEŃ DRUGI
* Apteka
* Touchstone (UK)
* Buldog
* Samael
* Moonspell

DZIEŃ TRZECI
* Lao Che
* Chemia
* LAUREAT GRAND PRIX
* Cochise
* Indica
* Kult

7. O każdym zespole postaram się napisać kilka zdań, ale będzie to tylko i wyłącznie moje subiektywne zdanie.

Zapraszam doczytania.
Kociak.

Julien-K

2011-07-05T16:57:00.000+02:00

Trzeci i ostatni support przed Papa Roach. Chyba najlepszy ze wszystkich. Mieszanka elektroniki i rocka na prawdę się panom udała. Jak powiedziałby to Czesław Mozil: "Ja ten.. tego, no... bo oni się... no mi się podobało".

Kto: Julien-K
Kiedy: 30 czerwca 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Rhyme

2011-07-05T16:19:00.000+02:00

Drugim supportem Papa Roach była kapela Rhyme. Też bez jakiegoś super szału, ale bardzo energetycznie. Wokalista cały czas krzyczał do obiektywów stojących w fosie fotografów, może któremuś z nich udało się ustrzelić jego pełne jadu oczy. Kto wie... Nie pamiętam już dokładnie jak muzycznie wypadli, ale wiem, że gitarzysta (swoją drogą strasznie chudy) był całkiem niezły technicznie. A zdjęcia są takie:

Kto: Rhyme
Kiedy: 30 czerwca 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Generation On Dope

2011-07-05T15:40:00.001+02:00

Generation On Dope zagrał jako pierwszy support przed Papa Roach. Nie grali jakoś cudownie, mnie nie zachwycili, ale z drugiej strony też nie było źle. Panowie wiedzą co się na scenie robi i niech się tego trzymają.

Kto: Generation On Dope
Kiedy: 30 czerwca 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Papa Roach

2011-07-02T19:05:00.000+02:00

Papa Roach w Stodole odebrali Złotego Bączka od Jurka Owsiaka i dali całkiem przyjemny koncert. Rozpisywać się nie ma co, bo to zdecydowanie nie był mój dzień jeśli o zdjęcia chodzi. Gówniane wyszły szczerze powiedziawszy.

Kto: Papa Roach
Kiedy: 30 czerwca 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

The Dreadnoughts

2011-07-02T13:14:00.000+02:00

To mój kolejny koncert chłopaków z Kanady. Za każdym razem jest dokładnie tak samo - ogień, muzyka i totalne zniszczenie. A to co działo się wczoraj (1 lipca 2011) w Punkt&Radio Luxembourg potwierdziło klasę The Dreadnoughts. Były wycieczki Marco do baru (oczywiście płynącego na fali), Drew znowu podpalili spodnie (chociaż obiecali mu, że już tego nie zrobią), Kyle znowu zdarł kolana, a Andrew tradycyjnie wypił kilka piw i znowu nie będzie pamiętał co się działo. Było mistrzowsko, bo koncerty kanadyjczyków są energiczne i sieją zniszczenie. Muszę wybrać się jeszcze raz (kolejny już) na show Dreadów.

Zdjęcia szumią i czasami są niezbyt ostre, ale taki urok klubu, gdzie wiecznie jest ciemno, a o fosie można tylko pomarzyć. Cóż to był za koncert...

Kto: The Dreadnoughts
Kiedy: 1 lipca 2011
Gdzie: P&RL (Warszawa)

Ursynalia 2011: Simple Plan

2011-06-10T21:18:00.000+02:00

Nadszedł czas na zdjęcia z jednego z najlepszych jak nie najlepszego koncertu Ursynaliów 2011. Simple Plan pokazał, że jak się chce to można i rozgrzał publikę do czerwoności. Bardzo przyjemnie grali (a ja już chyba wyrosłem z SP), ze sceny buchała wielka energia, kontakt z fanami był niesamowity... czego chcieć więcej?

...może tylko jaśniejszych szkieł ;)

Kto: Simple Plan
Kiedy: 3 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: Oedipus

2011-06-10T21:04:00.000+02:00

Oedipus - czyli wielkie zaskoczenie. Wcześniej panów nie znałem i teraz żałuję. Może na scenie są strasznie nudni dla fotografów, bo praktycznie się nie ruszają, ale za to ich muzyka (przynajmniej dla mnie) była bardzo żywiołowa i ciekawa.

Kto nie był na ich koncercie, temu z czystym sumieniem mogę polecić wycieczkę pod scenę.

Kto: Oedipus
Kiedy: 3 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: Kwiaty Rocka

2011-06-10T20:54:00.000+02:00

Kwiaty Rocka to młody polski zespół, który prawdopodobnie wygrał jakiś konkurs i mógł wystąpić przed największymi trzeciego dnia Ursynaliów. Wczoraj uświadomiłem sobie (przeglądając stare zdjęcia), że wcześniej widziałem chłopaków na jakimś przeglądzie kapel na Ursynowie. Wtedy nie zwrócili mojej uwagi, tym razem też tak było.

Próbowali ściągnąć uwagę publiczności sztuczkami (zdjęcie powyżej), zamienili z ludźmi kilka zdań... Powiedzmy, że to był koncert na poziomie średnim. Ale przynajmniej mają zdjęcie z kilkutysięczną publicznością. :)

Kto: Kwiaty Rocka
Kiedy: 3 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: Afromental

2011-06-10T20:45:00.000+02:00

Wielka, polska gwiazdeczka, która od pewnego czasu uświetnia swoim jestestwem wszystkie większe imprezy w kraju. Mimo tego, że spodziewałem się czegoś bardzo słabego to koncert wydawał się być całkiem przyjemny. Może to takie RATM dla ubogich, a Łozo wywoływał u mnie okropne obrzydzenie, ale chyba nie mam nic do zarzucenia Afromentalowi w kwestii bawienia publiki. Dobry przerywnik, żeby można było pójść na piwo.

Kto: Afromental
Kiedy: 3 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: StillWell

2011-06-04T15:34:00.000+02:00

Połączenie KoRna i P.O.D. (przynajmniej niektórych członków kapeli można było zobaczyć w Polsce po odwołanym koncercie w Proximie) dało mieszankę dość ciekawą, ale ani KoRn, ani StillWell nie dało w tym dniu dobrego koncertu. Po prostu było ok, do posłuchania. Bez szaleństw niestety. Ale przyznać trzeba, że ładnie się ich fotografowało ;)

Kto: StillWell
Kiedy: 1 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: Young Guns

2011-06-04T12:16:00.001+02:00

Zespół Young Guns to kolejna kapela podczas tych Ursynaliów, która na koncertach jest sto razy lepsza niż na płytach. Słuchając ich krążków nie miałem dobrego zdania, bo wyglądało to wszystko na słaby, zamulający punk. Co prawda dużo się nie różnił od koncertowego wydania, ale na scenie panowie byli ekspresyjni, skakali, biegali... no i kontakt z publicznością też całkiem niezły. Mogę powiedzieć, że byłem zaskoczony. Brakowało mi tylko szerokiego kąta, żeby zmieścić całych muzyków w kadrze jak podchodzili do krawędzi sceny.

Kto: Young Guns
Kiedy: 3 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: Perfect

2011-06-03T14:53:00.000+02:00

Ileż to razy zdarzyło mi się widzieć Perfect na żywo... Na Ursynaliach kolejny raz i kolejny raz z fosy. Te same ruchy, podobna setlista, ale mimo wszystko koncert całkiem ładnie zagrany.

Jakiś czas temu (koncert w Stodole) pisałem, że Grzegorz Markowski wygląda i zachowuje się na scenie jak Ozzy. Tym razem może nie było tak ekspresyjnie, ale udało się ustrzelić kilka lwich fryzur.

Kto: Perfect
Kiedy: 2 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: Guano Apes

2011-06-03T12:28:00.000+02:00

Gwiazdą drugiego dnia była niemiecka kapela Guano Apes z uwielbianą przez ursynaliowiczów Sandrą Nasic. Co prawda spóźnili się prawie pół godziny, ale to nie przeszkodziło w wypełnieniu sobie czasu pod barierkami i zabawa z telebimem.

Koncert jak dla mnie słaby. Jak to rzekł mój kolega: "No Guano ma swoje 3 momenty. Nazywają się "LOTB" "OYE" i "NS" coś pominąłęm?". I tak rzeczywiście było. Jakoś mnie nie porwała ta Sandra.

Kto: Guano Apes
Kiedy: 2 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Ursynalia 2011: KoRn

2011-06-02T17:10:00.000+02:00

Gwiazda pierwszego dnia Ursynaliów - KoRn. Chyba wszyscy czekali na ten koncert. Przez cały dzień można było zobaczyć fanów i fanki w koszulkach z okładkami płyt chodzących po polu koncertowym.

Sam koncert trochę rozczarował. Grali pół godziny krócej niż mieli w planie, słabo nawiązywali kontakt z publicznością i jakoś bez szału to całe granie. Mimo wszystko warto było przyjść, żeby usłyszeć "Coming Undone" połączone z "We will rock you" (zespołu Queen") i zmieszane na końcu z "Twisted Transistor".

Kto: KoRn
Kiedy: 1 czerwca 2011
Gdzie: Kampus SGGW (Warszawa)

Marsz Wyzwolenia Konopii 2011

2011-05-29T19:09:00.000+02:00

Za nami Marsz Wyzwolenia Konopii 2011. Jak co roku kilka tysięcy fanów konopii spotkało się pod Pałacem Kultury. Pod spodem notatka z oficjalnego Fanpage'a Marszu.

W tej chwili chcielibyśmy szybko sprostować kilka opinii i relacji z Marszu, które mogą zrodzić kolejne mity i plotki. Jest kilka kwestii, które wymagają wyśnienia i te od razu opisujemy.

Wandalizm i dresiartwo na Marszu, Policja

Policja w dniu Marszu wykazała się dużym sprytem w dążeniu do zablokowania Manifestacji i prawie jej to się udało. Marszu nie zablokowali, ale badzo mocno pokrzyżowali plany organizatorom Marszu warszawskiego.

Sobota godz. 12 - ok 30 osób kończy dekorować 6 wielgachny lawet ciągnących przez duże ciągniki (TIR'y), pakuje plecaki i rusza pod PKiN. godz. 13.30 podjeżdża 8 radiowozów z Ober Psem na czele i zaczynają komunikować nam, że te wozy nie wyjadą. W pierwszej chwili nikt poważnie nie traktował ich gadek, ale jak wyjechał pierwszy TIR, okazało się, że policja ma sposób, rozpoczęto kontrolę techniczną pojazdu. Wiadomo, w tak dużym samochodzie i lawecie zawsze coś się znajdzie. Samochód nie pojechał, kierowcy został odebrany dowód rejestracyjny i wlepiony mandat. Operację powtórzono ponownie, kiedy wyjechał z parkingu drugi TIR. Kolejne 4 nie ryzykowały, tym bardziej, że Ober Pies nieoficjalnie powiedział nam prosto w twarz, że on dostał przykaz odgórny i żaden TIR stąd dziś nie wyjedzie, ma rozkaz przyczepić się do czegokolwiek, byle zablokować wyjazd tych wozów, np. brak zbieżności bieżnika w oponach samochodu. Jeszcze tego samego dnia Policja udzielając informacji mediom, bezczelnie powiedziała, że przecież oni jedynie dwa samochody zatrzymali! Nam wmawiali, że to dla bezpieczeństwa osób, które miałyby jechać na platformach!Policja zepsuła ten Marsz. Miało być jak na paradzie, 6 udekorowanych platform, 6 sound systemów muzycznych, Palikot na swojej platformie, WK na swojej itd. Nie wyszło, ale nie mogliśmy pozwolić na to, żeby Policja zablokowała nasz Marsz w ogóle! Rzutem na taśmę udało się zorganizować Busa, który niemalże w trakcie jazdy pod PKiN montowaliśmy, żeby był jakikolwiek dźwięk i manifa ruszyła. Jak nie ma muzyki, nie ma tych wozów, ludzie, Ci bez dużego ilorazu inteligencji, zaczynają najwyraźniej nudzić się i zaczyna się zachowywać, tak jak na stadionie, ponieważ nie znają żadnych innych wzorców zachowań w tłumie! Nie chodzą na pikniki, nie chodzą na parady, chodzą tylko na stadiony. Ten incydentalny wandalizm na Dobrej był wynikiem: prowokacji policji, znudzenia manifestantów dresiarzy, mocnego zmęczenia alkoholem. Dresiarstwo i okrzyki rodem ze stadionu.

Można zwalić całą odpowiedzialność na okoliczności i powiedzieć, to nie nasza wina. Można stanąć z boku i z perspektywy oceniać, że Marsz WK w tym roku był zbyt wulgarny, tyle, że to nie jest żadna analiza, tylko zwykła pospolita ocena. Najprościej jest przecież krytykować. Naszym zdaniem obraz tego rocznego Marszu wynika z kilku czynników. Po pierwsze, Policja która zablokowała nam lawety zasługiwała na takie potraktowanie, ich zachowanie, o których poinformowaliśmy dwa razy jeszcze przed startem Marszu, mogło zrodzić taką agresję w stosunku do Policji. Po drugie jak się głębiej zastanowimy nad tym, kto ma ochotę manifestować, tak w ogóle, to dojdziemy do wniosku, że głównie te osoby, które mają największe problemy z prawem i policją w kontekście posiadania marihuany. Czy jeden laluś, maminsynek, yappiszon, czy banan może mieć problem z policją, raczej nie. Czy przychodzą na Marsz w związku z tym, NIE! Co najwyżej popatrzą z boku, pomachają i stwierdzą, że popierają, ale żeby przejść z nami te 6,5 km, to już niekoniecznie! Potem tylko piszą artykuły, że ich dresiartwo razi w oczy, ale żeby samemu przejść trasę Marszu i zmienić wizerunek ludzi biorących w nim udział, to już nie bardzo! Po trzecie - ciągła konfrontacja z urzędami i policją rodzą takie skutki. WK, a szczególnie jej dwóch najważniejszych ........... , których tu nie będę wymieniał, od roku tak budują ten Ruch, na wiecznej konfrontacji, to jest tzw. terroryzm urzędniczo - administracyjny. Na tegorocznym Marszu widzieliśmy skutki takiej polityki.

A tutaj zdjęcia:

Z samego przejścia pod sejm zdjęć nie mam, nie było czasu. Radio czekało. Wrażenia z Marszu zostawiam Wam. Ja tylko strzelałem.

Kto: Marsz Wyzwolenia Konopii 2011
Kiedy: 28 maja 2011
Gdzie: Śródmieście (Warszawa)

Juwenalia 2011 (UW): O.S.T.R.

2011-05-22T14:32:00.000+02:00

Gwiazdą tego dnia Juwenaliów był znany polski raper Adam Ostrowski, czyli "O.S.T.R.". Cóż tu dużo pisać? Klasa sama w sobie, najlepszy polski raper moim zdaniem. Usłyszeć na żywo utwory ze świetnej płyty "Tabasco", czy "Hollylodz", a nawet z średnio udanej "Jazz, dwa, trzy" to czysta przyjemność. Zazwyczaj nie robię zdjęć na takich koncertach, ale tu był wyjątek. Miły wyjątek. Ci co byli mogą potwierdzić, że watro było się wybrać.

Ale Adam chyba nie lubi fotografów. Skakał, biegał... byle tylko uniknąć strzału. Cóż, wolno mu, bo go lubię ;]

Kto: O.S.T.R.
Kiedy: 21 maja 2011
Gdzie: Agrykola (Warszawa)

Juwenalia 2011 (UW): Brodka

2011-05-22T13:42:00.001+02:00

Kolejna gwiazda warszawskich Juwenaliów to Monika Brodka. Publiczności bardzo się podobało z tego co widziałem. Wizualnie bardzo ładny koncert (może trochę za czerwono i za ciemno), muzycznie też nic do zarzucenia. Po prostu Brodka. Ale mam wrażenie, że na płycie lepiej mi się jej słuchało.

Kto: Monika Brodka
Kiedy: 21 maja 2011
Gdzie: Agrykola (Warszawa)

Juwenalia 2011 (UW): Poluzjanci

2011-05-22T12:03:00.000+02:00

Drugim zespołem juwenaliowym byli Poluzjanci. Jak powiedział prowadzący, zespół nadaje się bardziej na knajpiane koncerty a nie wielkie plenery, ale mi się podobało. Zresztą wokalista Kuba Badach został niedawno doceniony i wręczono mu Fryderyka. Bardzo przyjemna mieszanka jazzu, rocka i spokojnego wokalu. Nie wiem czy to tylko moje skojarzenia, ale dla mnie Kuba to taki młody Turnau...

Kto: Poluzjanci
Kiedy: 21 maja 2011
Gdzie: Agrykola (Warszawa)

Juwenalia 2011 (UW): Mesajah

2011-05-22T11:16:00.001+02:00

Znowu Agrykola, tym razem jednak pod przewodnictwem Uniwersytety Warszawskiego. Był to trzeci dzień Juwenaliów tej uczelni (pierwsze dwa to 6-7 maja). Sześć różnych zespołów zabawiało setki, jak nie tysiące pijanych studentów. Czyli standardowo.

Pierwszym zespołem, który zagrał około godziny 16:00 był Skwar, a drugim Neony. Niestety nie mogłem wtedy być na Agrykoli. Nie wiem nawet jak im poszło. Ale około 18:20 zaczął Mesajah i sądząc po reakcji publiczności był to bardzo dobry koncert. Mi też się podobał, bo chłopaki grają bardzo przyjemne dla ucha, bujające reggae.

Kilku fanów Legii nawet się przyplątało. Może pod sceną o tej porze jeszcze mało ludzi, ale to nie przeszkadzało pozostałym dobrze się bawić.

Kto: Mesajah
Kiedy: 21 maja 2011
Gdzie: Agrykola (Warszawa)

VoiVod, Tenebris, Fanthrash

2011-05-16T13:05:00.000+02:00

Klasyka mocnego grania, czyli VoiVod w Progresji. Panowie dali radę - było mocno i tak jak sobie wyobrażałem, ale... egipskie ciemności zepsuły zabawę

Zaczęło się jednak od występu kapeli Fanthrash, która jakoś szczególnie mnie nie zachwyciła. Może dlatego, że wielkim fanem darcia mordy growlem do mikrofonu nie jestem. Po prostu zagrali. Zresztą pod sceną wielu fanów to nie mieli.

Ale podczas tego koncertu przynajmniej miejscami pojawiało się jakiekolwiek światło. Następnie grupa, która bardziej przypadła mi do gustu, czyli Tenebris. Grali wyłącznie instrumentalnie (na początku gitarzysta powiedział, że "dzisiaj śpiewał nie będę", więc może byłoby ciekawiej z wokalem). Muzyka zdecydowanie godna polecenia. Dupy nie urwie, ale miło połechce.

No i czas na gwiazdę wieczoru - osławiony VoiVod. Panowie zagrali mocno, z energią i można powiedzieć, że rządzili w Progresji. Jeżeli ktoś jeszcze nie widział ich na żywo to nie ma na co czekać! Setlisty na razie nie podam, ale była bardzo podobna do tych na koncertach w Czechach, czy Chorwacji. Jedyne co mnie bardzo bolało to wielkie ciemności. Jak widziałem koledzy z fosy ustrzelili całkiem niezłe fotki, a mi zabrakło i szczęścia i jasnych szkieł i pewnie jeszcze wielu rzeczy. Ale w końcu nie było mnie w fosie 2 miesiące... Bywa.

Muzycznie zdecydowanie na tak, zdjęciowo... nie.

W każdym razie koncert zaliczam do tych lepszych ;]

Kto: VoiVod
Kiedy: 15 maja 2011
Gdzie: Progresja (Warszawa)

Black Label Society

2011-03-10T01:43:00.001+01:00

Jako wielki fan Zakka nie mogę napisać inaczej, niż to, że koncert w Stodole był jednym z lepszych na jakich byłem. Mimo ogromnego tłoku i ścisku w fosie dzień był idealny pod każdym względem.

Zaczął się o 12:00 w pewnym hotelu w Warszawie. Spotkanie z Zakkiem, wywiad. Krótki, bo na tyle mi pozwoliło Metal Mind, ale rozmowa z Bogiem była świetna. Zapewne pojawi się niedługo gdzieś na youtube. Wylde nie był może zbyt rozmowny, ale tryskał humorem i bardzo miło nam się rozmawiało.

A wieczorem koncert.

W fosie kilkunastu fotografów, jak zawsze te same, znane twarze. Z tym, że w tym dniu pojawili się chyba wszyscy. Ścisk, bieganina, trudno było znaleźć dogodne miejsce do strzału.

Zakk wyłonił się zza wielkiej, czarnej płachty, która na początku rozciągała się przed całą sceną. No i zaczął... Włosy latały wszędzie, gitara aż się paliła. Niesamowity widok jak się stoi kilka metrów od idola. Jeszcze lepsze było uściśnięcie mu dłoni kilka godzin wcześniej.

Wszystko było świetnie zagrane, scena wyglądała potężnie (jak rzadko w Stodole), a Zakk miotał się po niej z każdą nutą coraz bardziej. Nie wiem tylko czy zagrali "Born to Lose", bo musiałem w pewnym momencie obejść Stodołę dookoła, ale był "Suicide Messiah", "Stillborn" i "In This River". Chociaż ten ostatni mnie trochę rozczarował, bo liczyłem na show jak to z Paryża, gdzie Zakk zagrał na początku 3-minutowe solo, a pod koniec utworu zagrał z gitarą za głową, ale... Na ścianie Marshalli (najpiękniejszy widok dla gitarzysty) wyświetlony był portret Dimebaga Darrella, a Bóg zagrał na kalwiszach. Zrekompensował mi to późniejszym 7-minutowym solo.

Można się przyczepić tylko do nagłośnienia, bo prawie nie słyszałem wokalu i wielkiego ścisku. Kolejka przed wejściem do klubu też była spora.

Ale to był i tak jeden z najlepszych dni mojego życia!

To z samego rana, a koncert:

A teraz muszę się zastanowić co właściwie się stało przez te 12 godzin :)

Kto: Black Label Society
Kiedy: 9 marca 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Wishbone Ash

2011-02-27T12:19:00.001+01:00

Wishbone Ash, czyli jak mieć 60 lat i dalej potrafić skopać tyłki na scenie. Panowie wystąpili w Proximie, przy dość niedużej publiczności, ale koncert był świetny. Dobra odskocznia od piątku i Młynarskiego.

Nie bez powodów gitarzyści z pierwszego składu zostali wybrani najlepszym duetem gitarowym przez Rolling Stone'a. Co prawda zmieniali się do dnia dzisiejszego wiele razy, ale partie zostały już rozpisane. Przynajmniej te starsze. Dwie gitary solowe w zespole nie zawsze brzmią tak jak powinny, ale tutaj... sama słodycz.

Zagrali największe swoje przeboje razem z (bo jakby inaczej) "The King Will Come" przy, którym były chyba największe brawa, czy "Phoenix", którego tłukli prawie 15 minut. Dokładna setlista jest na końcu strony. Na bis jeszcze dwa kawałki z ich bluesowego okresu.

Wishboni nie są może zbyt ekspresyjni na scenie, ale za to grają świetną muzykę. Poza tym znowu potwierdza się moja teoria, że im zespół starszy, tym lepiej gra.

A było tak:

Warunki foto tak jak myślałem wcześniej. Ale nie spodziewałem się, że do małej fosy ktoś włoży jeszcze dwa niskotonowce. Dobrze, że było nas tylko pięciu, bo byśmy się podusili ;)

I jeszcze setlista:
Blowin Free
Bona Fide
You See Red
The Power
Can't Go It Alone
Warrior
Throw Down The Sword
FUBB
In Crisis
Dreams Outta Dust
Northern Lights
Disappearing
Front Page News
The King Will Come
Reason To Believe
Engine Overthat
Phoenix

Kto: Wishbone Ash
Kiedy: 26 lutego 2011
Gdzie: Proxima (Warszawa)

Młynarski plays Młynarski

2011-02-26T13:11:00.000+01:00

Młynarski plays Młynarski. Czego można się spodziewać po takiej nazwie? Syn Wojciecha Młynarskiego zaprosił do współpracy, jak to określają "dream team", czyli Gabrielę Kulkę, Piotra Zabrodzkiego, Kubę Galińskiego, Mariana Wróblewskiego, Wojciecha Traczyka i Manolo Albana Juareza. Razem grają utwory z repertuaru Młynarskiego.

Niestety. Jak dla mnie był to koncert pod hasłem "Witaj w dupie", czyli zagramy kilka znanych kawałków tatusia, opowiemy kilka nieśmiesznych żartów, powygłupiamy się i idąc do domu dostaniemy za to kupę kasy. Wojciecha Młynarskiego bardzo szanuję, nie ubliżam mu, ale ten zespół to porażka na całej linii. Gówniany koncert szczerze powiedziawszy. Nic nie wniósł do mojego życia, wykonanie było... po prostu poprawnie zagrane utwory, a żenujące żarty Gaby czy Jana Młynarskiego śmieszyły kilka osób z publiczności.

Oczywiście może tylko ja tak odbieram ten koncert, ale mam takie prawo, żeby w tym miejscu napisać sobie co myślę.

Do tego ciemno jak we wspomnianej wyżej dupie. Koncert siedzący... Zdecydowane nie.

Ale zdjęcia oczywiście są... ciemne:

Kto: Młynarski plays Młynarski
Kiedy: 25 lutego 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Gotan Project

2011-02-22T23:01:00.000+01:00

Pierwszy raz strzelałem w Sali Kongresowej, więc zamieszanie musiało być. No i było, ze znalezieniem "stoliczka", liczeniem kawałków i światłem. Ale koncert... cud, miód!

Przede wszystkim nie wiedziałem, że na żywo rapowanie do tanga daje takie przyjemne efekty. Ale ogólnie bardzo miło się słuchało Gotan Project. Do tego wszystkiego jeszcze gra świateł idealnie zestawiona z wizualizacjami i muzyką. Pomieszane melodie, ładny wokal i dość ciekawe połączenia elektronicznych wstawek z klasycznym rytmem tanga.

Oby trafiła mi się możliwość zobaczenia ich jeszcze raz.

Co do zasad foto... Po jedenastym utworze, cztery kawałki. Ale albo ja się walnąłem w liczeniu, albo po prostu "ochroniarze" mają swoje zasady. Nie wymierzyłem do końca i nie rozplanowałem. Poza tym było ciemno jak w... no. Ale nie żebym narzekał. Koncert świetny!

Kto: Gotan Project
Kiedy: 22 lutego 2011
Gdzie: Sala Kongresowa (Warszawa)

Perfect

2011-02-19T23:49:00.000+01:00

Markowski jest jak Ozzy Osbourne. Takie stwierdzenie mi się nasuwa po tym koncercie. Mimo, że jest 5 lat młodszy od Księcia Ciemności (jak go określają fani) i Błazna (jak mówi sam na siebie Ozzy) to zarówno energia na scenie jak i zachowanie mają bardzo podobne. Z tym, że Grzegorz nie odgryza głów na scenie nietoperzom.

Dzień to szczególny dla Perfectu, bo na scenie odebrali złotą płytę za swój najnowszy album "XXX". Chyba zbyt zaskoczeni nie byli, mimo, że wręczenie poprzedzały słowa "Haha, a teraz niespodzianka!".

Sam koncert - jak to Perfect. Klasyka polskiego rocka, wręcz legenda. A legenda nie może zawieść. Tak też i było, bo i fani byli zadowoleni i... ja. Bo za fana się nie uważam znając tylko akordy do "Autobiografii", i trochę tekstu "Kołysanki". I pewnie gdybym nie wyszedł wcześniej to dobrze bym się przy tej muzyce bawił. No ale siła wyższa.

Niezbyt jestem tylko ze zdjęć zadowolony, bo na szybko wszystko było. Wpadłem spóźniony, zdjęcia na szybko jakoś. Ale koncert Perfectu był... perfekt.

Kto: Perfect
Kiedy: 19 lutego 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Thin Lizzy

2011-02-08T15:08:00.001+01:00

Kolejne święto dla fanów starego rocka. Tym razem trochę łagodniejsze granie niż Accept. Stodołę odwiedziła irlandzka kapela Thin Lizzy.

Irlandczycy grają razem od 1969 roku, ale w ich szeregach nastąpiło dużo zmian. Przede wszystkim śmierć Philla Lynotta, który był charakterystyczną dosyć postacią w Thin Lizzy. Na koncercie bardzo brakowało jego charyzmy. Właściwie tylko jeden człowiek jest tam prawie od początku (Scott Gorham - gitara). Tak więc wszystko się zmienia w składzie. A muzyka?

Brzmienie dużo mocniejsze niż na płytach. Wszystko zagrane ostrzej, bardziej gitarowo i zdecydowanie nowocześniej. Wokalista zupełnie mi nie pasował jeżeli chodzi o śpiew, ale nadrabiał za to energią.

Koncert mógłbym ocenić jako dobry, bo mimo wszystko nie porwał mnie tak jak oczekiwałem. Nawet sławne "Whiskey in the jar", czy jeden z moich ulubionych kawałków "The Boys are Back in Town" jakoś nie zachwyciły mnie tak jak to bywało z płytami, czy teledyskami zobaczonymi gdzieś na youtube (mówię o tych starych video z 76'). Jeśli jednak ominąć porównania nowego Thin Lizzy do starego, to było bardzo przyjemnie i dzięki zespołowi, że przyjechał uszczęśliwić mi życie!

A support... Panowie przyjechali z Arizony i nazywają się Supersuckers. Żadnej nowości nie przywieźli, ale to nie znaczy, że zagrali źle. Podobali mi się i wnieśli dużo, dużo energii. Taki ubogi rock and rollowy Motörhead (bo przeoczyć podobieństwo nie sposób).

Na koniec jeszcze setlista. Jak dla mnie idealna i nie wyobrażam sobie innych utworów. Jestem z tego jak najbardziej zadowolony. Ostatni utwór został zagrany ze specjalną dedykacją dla zmarłego przed kilkoma dniami Gary'ego Moora (w pewnym okresie był to gitarzysta Thin Lizzy).

Are You Ready
Waiting For An Alibi
Do Anything You Want To
Don't Believe A Word
Dancing in the Moonlight (It's Caught Me in Its Spotlight)
Massacre
Angel of Death
Still In Love With You
Whiskey in the Jar
Emerald
Wild One
Sha-La-La
Cowboy Song
Boys Are Back in Town

Encore:
Killer On The Loose
Rosalie/Cowgirl's Song

Encore 2:
Black Rose
(dedykacja dla Gary'ego Moora)

PS. Narzekać można było tylko czasami na światła i ustawione na wysokości mojego czoła wielkie odsłuchy, które nie tylko mi utrudniały pracę.

Kto: Thin Lizzy + Supersuckers
Kiedy: 7 lutego 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Accept

2011-02-06T19:43:00.001+01:00

Accept podtrzymuje moją teorię, że prawdziwego hard rocka mogą grać tylko zespoły, które są na scenie kilkadziesiąt lat. Panowie mimo swojego wieku dalej potrafią roznieść na koncertach wszystko i wszystkich.

To był dobry koncert. Mimo, że nie jestem jakimś wielkim fanem Accept to przyznam, że pod względem energii i muzyki był to jeden z lepszych koncertów na jakich byłem. Świetne wykonanie niezłej setlisty, naturalność na scenie... widać było, że muzycy dobrze się bawią.

Zmiana wokalisty nie zmieniła brzmienia kapeli. Mark Tornillo idealnie wpasował się za Udo Dirkschneidera.

Fani bawili się świetnie. Wynika to zarówno z moich obserwacji jak i z komentarzy po koncercie. Panowie jak widać nadal potrafią potężnie zagrać.

I na koniec jeszcze setlista:

A tu film nagrany na koncercie. Jakość nie jest cudowna, a dźwięku praktycznie nie ma. To tylko żeby zobaczyć jak panowie zachowywali się na scenie. Najlepiej w ogóle wyciszyć youtuba i puścić sobie Accept z płyty. ;]

Kto: Accept
Kiedy: 5 lutego 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Steelwing

2011-02-06T18:05:00.000+01:00

Święto dla fanów mocnego grania. Ale zanim na scenę wyszli panowie z kapeli Accept to usłyszeliśmy młodych szwedów.

Nie dało się nie usłyszeć inspiracji Iron Maiden. Steelwing zarówno głosem wokalisty jak i gitarowymi riffami próbował naśladować brytyjczyków. Całkiem dobrze im to granie wychodziło. Latające, rozwiane włosy, wszechobecny jeans, skóra... Hard rock!

Kto: Steelwing
Kiedy: 5 lutego 2011
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Skeletor Ribz

2011-02-04T23:40:00.001+01:00

Warsaw Punk Atak vol 11 w klubie Punkt&Radio Luxembourg. Głośno, punkowo i tylko chwilami dobrze.

Ale tak to już jest, że młode zespoły punkowe grają tylko tak, żeby było głośno i chcą dużo, dużo anarchii na koncertach. Ciężko znaleźć coś godnego uwagi. Może to tylko moje zdanie, bo dla mnie legendą polskiego punka jest KSU i jakoś samoistnie wszystkich porównuję do ustrzyckiej kapeli.

A co do koncertu. Ciemno, jak to zwykle w P&RL i mało ludzi. Chociaż miałem wrażenie, że tym razem przyszło więcej osób niż zawsze.

Kilka zdjęć pierwszego zespołu, który wystąpił - Skeletor Ribz. Obejrzałem tylko dwa z czterech występów, bo nie dałem rady dalej męczyć uszu. Zbyt słabo jak na muzykę, za to idealnie na schlanie się i szaleństwa w punkowym pogo.

A na koniec trochę zabawy zoomem i czasem.

Kto: Skeletor Ribz
Kiedy: 4 lutego 2011
Gdzie: Punkt&Radio Luxembourg(Warszawa)

FotoFosa 2.0

2011-01-30T15:21:00.001+01:00

Ponad rok działania bloga FotoFosa, kilka zmian graficznych, kilkanaście modyfikacji gadżetów i innych pierdółek, aż w końcu postanowiłem ulepszyć i całkowicie zmienić stronę.

Może poprzednia wersja nie była brzydka, ale wydaje mi się, że mało przejrzysta i zbyt mroczna. Teraz jest kilka udogodnień, które usprawnią przeglądanie bloga. Dodałem kilka stron w animowanej belce na górze, co sprawiło, że po prawej jest więcej miejsca. Oprócz tego, jak widać, są różnej maści przyciski do portali społecznościowych (bez tego w dzisiejszych facebookowych czasach trudno żyć :] )

Portfolio jest jeszcze w fazie tworzenia, ale niedługo (mam nadzieję) zapełni się zdjęciami.

Tak czy inaczej jeśli ktoś chciałby się wypowiedzieć o nowej wersji, czy się podoba, czy nie, to pod tym postem może wyrzucić wszystko co w nim siedzi. ;)

Pozdrawiam

Paweł

The Australian Pink Floyd Show

2011-01-28T02:18:00.004+01:00

Kolejny koncert na trasie The Australian Pink Floyd Show po Polsce. Tym razem Torwar w Warszawie i ponad trzygodzinne show.

Show 3D, kwadrofoniczny dźwięk, no i wspaniała muzyka Pink Floyd. Tak właśnie zachęcali do koncertu organizatorzy. Może i było wszystko, ale nie w takiej jakości jak by się chciało.

Koncert zacząłem koło 20:00 widokiem z fosy. Pierwszym utworem jaki TAPFS zagrali był "Shine On You Crazy Diamond" (party I-V). I było nieźle. Ganiałem z jednego końca fosy na drugi w poszukiwaniu miejsca, żeby się wcisnąć między innych fosiarzy (a obrodziło tego dnia gęstością), światło miałem niezłe, czasami też miejsce dobre znalazłem... Potem jeszcze dwa utwory, opuściłem fosę i od tego momentu nie wiem co napisać.

Niby było przyjemnie, niby Floydzi, niby dobrze zagrana muzyka, ale brakowało mi jakiejś spójności, czegoś czego nie mogę opisać. Kawałki grane poprawnie (wiadomo, że to nie oryginalne PF), wizualnie też niczego sobie... Pomysł z drugą częścią koncertu w okularach 3D był ciekawy, ale z efektami było gorzej. Co prawda nie przyszło się tam na film, ale bez tych przyciemnianych, papierowych gadżetów też by można było wytrzymać.

Od czasu do czasu na scenie pojawiały się dmuchane zwierzęta. "Nauczyciel" w "Another Brick in The Wall", czy wielka świnia po lewej stronie sceny (przy ostatnim "Run Like Hell").

Liczyłem bardzo na "High Hopes" - nie doczekałem się, a ciekawy jestem jakby sobie poradzili. Miałem za to pół "Dark Side of The Moon", trochę "Division Bell" (swego czasu zastanawiałem się, która jest lepsza dla mnie) i kilka innych. Dobrze wypadły "Time", "Learning to Fly", czy wspaniały wręcz popis wokalny pani z chórku w "The Great Gig in The Sky".

I wcale, a wcale nie było słychać jak się basista walnął w "Another Brick", a gitarzysta w solówce do "Comfortably Numb". Nie, wcale...

Ogólnie rzecz biorąc koncert nie był ani cudowny, ani zły. Przyjemnie było usłyszeć utwory jednego z ulubionych zespołów na żywo i zobaczyć całkiem atrakcyjne show świetlne. Jednak ja chyba zbyt dużo oczekiwałem od zespołu i nieco się rozczarowałem. Nie był to tak dobry koncert na jaki liczyłem. Może to tylko kilka niedociągnięć, ale jakoś nie czułem do końca klimatu. Może gdyby się czymś wspomóc jak niektórzy (tak tak, było czuć)...

Może to też kwestia nowego składu (bez Iana Catella i naszej rodaczki, którzy odeszli do British Pink Floyd Show).

Tak czy siak - zdjęcia:

Drugą część koncertu (po 20 minutowej przerwie) zdecydowanie mogę uznać za lepszą. Zarówno pod względem muzycznym jak i wizualnym. A dla koleżanki Agnieszki N. mam informację, że "Whish You Were Here" BYŁO! :)

Setlista taka jak na poprzednich koncertach tej trasy (przynajmniej tak mi się wydaje, jak coś się zmieniło to poprawię, ale myślę, że za dużo nie kombinowali przy setliście):

Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V)

Welcome To The Machine

Coming Back To Life

Arnold Layne

Sorrow

Learning To Fly

Dogs

Speak To Me

Breathe

On The Run

Time

Breathe (Reprise)

The Great Gig in the Sky

What Do You Want From Me?

Careful With That Axe, Eugene

Money

The Happiest Days Of Our Lives

Another Brick in the Wall, Part II

Wish You Were Here

One Of These Days

Comfortably Numb

Run Like Hell

Kto: The Australian Pink Floyd Show
Kiedy: 27 stycznia 2011
Gdzie: Torwar(Warszawa)

Żywiołak

2011-01-21T14:25:00.006+01:00

Koncert zespołu Żywiołak promujący najnowszą płytę "Nowa Mix-Tradycja", czyli heavyfolkowa grupa na scenie Proximy!

Jak wspominałem w poprzednim poście przed Żywiołakiem zagrała kapela Thesis (zdjęcia). Po nich, na scenę weszła folkowa gwiazda wieczoru. Zaczęli gdzieś koło 21:00.

Pierwszy raz zespół usłyszałem na jakimś plenerowym koncercie w Sanoku. To było chyba przed koncertem IRY. Żywiołak zwrócił moją uwagę szczególnie na typ muzyki, który wtedy grali. Również dziwne instrumenty, które były mi wtedy obce, nie pozwalały odejść od sceny.

Od tamtej pory nie wiele się zmieniło. Kapela dalej gra niezłe kawałki, stylizowane na starodawną, polską muzykę ludową, dalej używają przedziwnych instrumentów (takich jak elektryczna lira korbowa) i dalej ich koncerty są niezwykle ekspresyjne.

Po Sanoku widziałem Żywiołaka na scenie jeszcze kilka razy. Kto nie był i nie słyszał temu bardzo polecam. Dla odmiany od muzyki, której słucha się na codzień.

Co prawda ich najnowszy krążek wieje strasznym dziadostwem (mixy starych kawałków z poprzednich płyt), ale koncerty jak zawsze niesamowite!

Wcześniej z Jaśkiem przeprowadziliśmy wywiad dla portalu Independent.pl z Robertem Wasilewskim (basista Żywiołaka), który można przeczytać tutaj.

Kto: Żywiołak
Kiedy: 20 stycznia 2011
Gdzie: Proxima(Warszawa)

Thesis

2011-01-21T13:28:00.008+01:00

Tym razem koncert w Proximie. Dzień, w którym zespół Żywiołak promował swoją najnowszą płytkę. Zanim jednak gwiazda wyszła na scenę, ludzi rozgrzewał toolopodobny Thesis.

Wydaje mi się, że słyszałem ich pierwszy raz, chociaż są tak nieznanym zespołem, że mogłem ich gdzieś przypadkiem widzieć podczas supportowania innych kapel. Nie pamiętam.

Grali jednak całkiem nieźle. Napisałem na początku, że są toolopodobni, bo tworzą całkiem nizły, progresywny rock. Wokalista posiada mocny, donośny głos, ale wykorzystuje go tylko na tyle ile trzeba. W sam raz, idealnie pasuje do kapeli. Podobno jego angielski nie jest zbyt dobry (bo śpiewa właściwie tylko po angielsku), ale mi się podobało. Gitarzysta solowy - dla mnie człowiek zacny, ponieważ pracował na ośmiostrunowcu. A robił to całkiem swobodnie i tworzył ciekawe melodie. Reszta kapeli nie wyróżniała się zbytnio, ale dopełniała całości i sprawiała, że całość brzmiała bardzo dobrze i przyjemnie. Nie męczyli, a nawet zostawili lekki niedosyt.

Tutaj kilka zdjęć:

Koncert dobry. Mało która kapela w Polsce potrafi zagrać taką muzykę. Thesis się stara i wychodzi im to całkiem nieźle. Teraz będę na nich polował, jak będą gdzieś grali. A kolega Jasiek już postarał się o wywiad z nimi, więc pewnie w ciągu kilku dni pojawi się na independent.pl.

Kto: Thesis
Kiedy: 20 stycznia 2011
Gdzie: Proxima (Warszawa)

The Blind Boys of Alabama

2011-01-17T23:06:00.003+01:00

Ośmiu mężczyzn, prawie wszyscy niewidomi (jak sama nazwa zespołu wskazuje) i niezwykły koncert mieszanki gospel i dobrego, amerykańskiego bluesa. Tak wyglądało poniedziałkowe Palladium w Warszawie.

Klub przywitał mnie niemiłym zapachem na początku i pustkami. Chyba podczas bardziej obleganych koncertów po prostu czuć więcej potu i dymu papierosowego. Jednak pusta sala nie była zaskoczeniem dla mnie. Nie spodziewałem się wielkiej ilości widzów, bo zespół w Polsce jest niezbyt znany. Dopiero później okazało się, że sala została zapełniona prawie w całości. Zostało kilka wolnych miejsc... siedzących. Bo wszystkie były siedzące.

Kilka minut po godzinie 20:00 na scenę weszli (a właściwie zostali wprowadzeni) gwiazdorzy tego wieczoru. Na początku Jimmy Carter powitał przybyłych (z ciekawym amerykańskim akcentem, takim jak można usłyszeć na starych filmach z USA). Bardzo się ucieszył, że dostał wielkie brawa. Zaczęli grać.

Zespół został założony w roku 1939, więc panowie nie są już młodzieniaszkami (co chwilę musieli przysiadać na przygotowanych krzesłach), ale wigoru to mają po dostatkiem. Nawet sobie czasami poskakali (iha!). Jedyny, który czasami wstawał z miejsca był Bishop Billy Bowers. Ale to już zdjęcia wyjaśnią dlaczego. Chyba się nie zdziwicie. No i jeszcze perkusista! :)

Po płytach spodziewałem się lekkiego bluesowego zamulania, ale nie! Panowie zagrali koncert z wielką energią. Mimo wieku doskonale dawali sobie radę na scenie, mieli świetny kontakt z publicznością, a ich muzyka była, że tak powiem... czarująca. Niesamowita mieszanka muzyki gospel, która chwali Boga we wszystkich osobach, z bluesem w czystej postaci. Blusem sygnowanym logiem Ju-Es-Ej.

Mnie oczarowało, ale przede wszystkim zaskoczyło. Niestety gorączka, która katowała mnie od rana nie pozwoliła wysłuchać Panów do końca. Jednak jestem bardzo zadowolony, że udało mi się być w Palladium i widzieć kawał dobrego koncertu!

A tutaj tradycyjnie kilka zdjęć. A, że światło było idealne...

Rok koncertowy się rozkręca. Coraz lepsze koncerty, coraz milej w fosie.
Oby tak dalej!

Kto: The Blind Boys of Alabama
Kiedy: 17 stycznia 2011
Gdzie: Palladium (Warszawa)

StarGuardMuffin

2011-01-14T00:21:00.001+01:00

Bednarkomania w Polsce osiągnęła punkt krytyczny. Musiało to się skończyć wielką ilością koncertów w całym kraju. Na Warszawę też padło i dzisiaj StarGuardMuffin wystąpił w stołecznym klubie Palladium.

Tak jak przewidywałem - tłumy fanek i fanów z całej stolicy ściągnęły w czwartkowy wieczór do klubu Palladium. Tylu ludzi w tym klubie jeszcze nie widziałem, a byłem tam już dużo razy. Było ciasno, owszem, ale żebym nie mógł się dostać normalną drogą do fosy... Sala pękała w szwach, a ja właziłem cały czas bocznym wejściem, w którym nawet minąłem sławnego Kamila Bednarka. Nie, nie miałem gęsiej skórki.

Tak czy inaczej koncert zaczął się o 19:20 (ech, widok wielkiej kolejki sięgającej pasażu Wiecha jeszcze przed 19:00 był taki... uroczy). Na początku krótkim setem przywitał zebrane w sali baranki Bednarka zespół Raggafaya. Koncert w sam raz na support. Gwiazdami nie są i pewnie nigdy nie będą, ale jako tak zwany rozgrzewacz byli nieźli. Rozpocili całe te tłumy gorących nastolatek. Właśnie, co do frekwencji... nastolatki w wieku 14-17 lat w rodzaju żeńskim zdecydowanie przeważały, ale można było spotkać też kilkuletnie dzieciaki z rodzicami, starsze panie i nawet kilku panów w sędziwym wieku. Ogólne przemieszanie wiekowe.

Gdzieś po 20:00 na scenę weszli długo oklaskiwani (taaa, już na początku) i wyczekiwani StarGuardMuffin. W tym momencie zacząłem żałować, że nie włożyłem stoperów do uszu. Pisk, krzyk, wrzawa - tak można opisać wrażenia słuchowe po wejściu Kamila na scenę.

Byłem bardzo ciekawy co to ten "Bednarek i koledzy". Po kilku minutach i kilkunastu, może kilkudziesięciu strzałach w stronę Kamila i kapeli doszedłem do wniosku, że chłopaki chorują na "Zespół Biebera". Większość ich uwielbia, reszta nienawidzi, a ci pozostali to ochroniarze. Kamil to właśnie taki Justin Bieber polskiej sceny. Niby głos ma niezły (trzeba przyznać), niby koncerty robi bardzo interaktywne z publicznością (ale mi nie podobały się hasła "Lubicie podróżeeee?", "Macie przyjaciółłłłł?", czy "Zielooona podróóóóż! Jeee!" - co my w Disneylandzie jesteśmy?), kapela rżnie nawet znośne riffy, ale... nie czuć tej muzyki. Myślałem, że reggae to muzyka płynąca z serca, a nie z TVN'u.

Piszę dlatego takie niepochlebne słowa, bo po burzy bednarkowej spodziewałem się naprawdę czegoś co skopie mi tyłek. A tu dupa... A to pomasowało, pomasowało i zostawiło cholerny niedosyt. Zresztą to tylko moje zdanie, którego nie musicie podzielać. Nawet w komentarzach mi możecie "pohejtować".

A tu zdjęcia:

Aaaa... No i dostali piękną platynę. To jedyna rzecz, która błyszczała tego "pięknego" wieczoru.

I współczuję tym, którzy zaczęli słuchać reggae od Bednarka, a o nazwiskach takich jak Marley, czy Tosh tylko czytali. :)

Mimo wszystko miło było powrócić do fosy (co prawda dziwnej, bo fosiarze robili zdjęcia praktycznie tylko tłumowi. Jedyny który dzielnie trwał na swoim stołeczku przed Bednarkiem był Artur R. :] ) ale zawsze fosy!

Kto: StarGuardMuffin
Kiedy: 13 stycznia 2011
Gdzie: Palladium (Warszawa)

Muzyczne Podsumowanie Roku 2010

2010-12-29T15:57:00.004+01:00

Rok się kończy, a że był bardzo obfitujący w wydarzenia różnej maści, to podsumowanie jakieś trzeba sklecić. Praca fotografa koncertowego jest na tyle ciekawa i dająca różne możliwości, że w roku 2010 odwiedziłem 71 wydarzeń, na których zobaczyłem 243 różne koncerty.

Oczywiście niektóre zespoły widziałem po kilka razy, więc unikatowych zespołów było nieco ponad 200. Były koncerty małe, w ciasnych zadymionych klubach (chociażby warszawskie Powiększenie, czy sanocka Pani K), takie które przyciągały setki osób w klubie (np. Apocalyptica w warszawskiej Stodole, czy Sepultura w Węgorzewie), oraz wielkie plenerowe z wielotysięczną widownią (Elton John w Warszawie, czy Lacrimosa w Węgorzewie). Jak na pierwszy rok mojej pracy jestem wielce zadowolony. Mam świetne wspomnienia z różnych miejsc i kilkaset ciekawych zdjęć.

Na podsumowanie roku obrałem mały schemat. Opiszę mniej więcej wrażenia i wkleję jedno lub dwa najlepsze moje zdjęcia z poszczególnego miesiąca.

Zacznijmy od STYCZNIA (bo pierwszym miesiącem jest):

- Pierwsze dni nowego 2010 roku zaczęły się XVIII Finałem WOŚP. Zapamiętałem tylko koncert Jelonka, bo było bardzo zimno, pruszył śnieg, a on jako jedyny pokazał coś ciekawego. Po występie Eweliny Flinty z Acid Drinkers z Węgorzewa tamtego roku spodziewałem się czegoś dobrego, ale dostałem niestety tylko JEJ zmulone kawałki. Na szczęście dziesięć dni później w Stodole zagrał Żywiołak, który zawsze jest na wysokim poziomie. Szczerze powiedziawszy ze stycznia bardzo mało pamiętam, bo to były moje początki jako fotografa (niestety część zdjęć przepadła) i jakoś nie czułem sie jeszcze dobrze w fosie. Jednak jeden koncert na długo zapadnie w pamięci. 27 stycznia w warszawskim Punkt&Radio Luxembourg zagrała kapela, na której byłem wcześniej raz... i to chory i odwodniony po szaleństwach na żaglach. The Dreadnoughts z Kanady to kapela, która gra niesamowicie żywiołowego punk rocka z domieszkami irlandzkich rytmów. Ich koncerty to praktycznie bomby energii. Nie widziałem drugiego takiego koncertu, na którym wokalista rzuca się z gitarą w... czteroosobowy “tłum”, perkusista skacze z bębnami po całym klubie, a dwumetrowy, pijany basista leżąc gra i dopija dwa browary na raz. Potem byłem jeszcze kilka razy na ich koncertach i za każdym razem było to niesamowite przeżycie. Miałem okazję nawet poznać tych muzyków i jestem pod wielkim wrażeniem kapeli i tego ile mogą wypić. Pod koniec miesiąca był już tylko jeden koncert VooVoo & Haydamaky, ale to klasyka sama w sobie. Po kilku dobrych koncertach w poprzednim roku teraz wiedziałem na co idę i że to będzie kawał dobrej muzyki na żywo.

Jak już wcześniej napisałem zdjęć brak z tego okresu dzięki super wytrzymałym dyskom HDD starej generacji.

W LUTYM koncertów było więcej:

- Ale tylko o jeden. Za to były dużo lepsze. Luty zaczął się koncertem IRY, ale to może ominę, bo szkoda słów. Tylko jeden koncert tej kapeli dobrze wspominam, ale to z różnych innych względów, niekoniecznie muzycznych. 15 lutego byliśmy z towarzyszem Przemkiem B. na Łąki Łan, co było niezłym wyborem. Wcześniej słuchałem ich tylko na płytach, a że mi się bardzo podobali to koncert był tylko kwestią czasu. No i rzeczywiście, bardzo ciekawy, energiczny i momentami śmieszny występ. Nie można zapomnieć Paprodziada popijającego jakiś magiczny trunek z różowej konewki, czy malutkie, zielone maskotki na scenie. Jeśli chodzi o zdjęcia, to były jedne z najlepszych z okresu zimy 2010. Prawie dwa tygodnie poźniej znowu z towarzyszem Przemkiem poszliśmy na Volbeat’a. Dla mnie wielkie zaskoczenie, bo wcześniej ne znałem kapeli. Ale śpiewający jak wkurzony Elvis z utworami a’la Cash Poulsen bardzo szybko przekonał mnie i wbił małe zakochanie zespołem na długi czas. Potem czas na Kult. Jak zawsze dobry, długi (około trzygodzinny) koncert był niezłym zakończeniem zimowego jeszcze miesiąca. Pamiętam go też dobrze dlatego, że razem ze znajomymi siedzieliśmy w moim mieszkaniu przez 3 dni grając w DeluxeSkiJump, popijając piwem i zajadając się kubełkiem z KFC. Niestety z powodu małego zaniedbania nie zdobyłem FotoPassa, ale koncert był wart tych 50zł.

MARZEC to było już małe szaleństwo z ilością koncertów:

- Zaraz na początku miesiąca byłem na jednym z moich ulubionych polskich zespołów - Lao Che. Akurat wydawali nową płytkę, więc udało mi się dostać na ich pierwszy koncert promujący krążek “Prąd Stały/Prąd Zmienny”. Co prawda byłem trochę zawiedziony, bo pamiętając poprzenie ich koncerty liczyłem na niezłą zabawę. Nowa płyta na koncerty Lao Che jest chyba za słaba, ale idealnie wpasowuje się na domowe wieczorne słuchanie. Jakiś czas później znalazłem się na koncercie Armii w Hard Rock Cafe (gdzie nie lubię chodzić), następnie KNŻ w Stodole, gdzie bylismy większą grupą znajomych (z supportem Wu-hae, kapelą znajomych z Krakowa, którą bardzo polecam), a potem trafiły mi się pierwsze warszawskie koncerty jazzowe. Pierwszy był Contemporary Noise Sextet. Ja byłem pod wielkim wrażeniem, zresztą jak zawsze jak widzę ich na żywo. Glazik na saksie wyczyniał cuda, a siedząc zaraz pod jego nogami (bo to Powiększenie, gdzie scena ma wysokość 15cm) na scenie miałem idealną pozycję do zdjęć i słuchania dobrego szumu. Drugim był koncert Mikołaja Trzaski. Po genialnym wystepie jaki dał w sanockiej Pani K jakiś rok temu musiałem się pojawić na kolejnym. No i się również nie zawiodłem. Wypełniony zapachem zielonego powietrza klub zamienił się w królestwo jazzu. Trzy dni poźniej pojawiliśmy się większą grupą w Palladium na koncercie Happysad. No i jak to takie koncerty - dużo szalejących dziewczynek, skoczna muzyka i podobno seksowny Kuba Kawalec. Nie było może jakiegoś szału, ale mi się podobało. Może bardziej ze względu na towarzystwo w jakim przybyliśmy. Na koniec miesiąca trafił się jeszcze niezły koncert Nocnej Zmiany Bluesa z królem polskiej harmonijki ustnej Sławkiem Wierzcholskim i ciekawe połącznie folku i rocka w Powiększeniu w wykonaniu zespołu Dagadana. No i przerwa świąteczna...

KWIETNIOWE koncerty coraz bardziej rozpieszczały:

- Myślałem, że znowu będzie fajnie pójść na Vavamuffin i posłuchać jakiegoś dobrego reggae na żywo. Ale tym razem nie było tak miło. Nie wiem dlaczego, może nieobecność Gorga, klub Proxima, czy jeszcze coś innego sprawiło, że koncert wypadł bardzo średnio. W ogóle jakoś nie mam szczególnych wspomnień z prawie całego kwietnia. Wyjatkiem był ostatni tydzień tego miesiąca. Zaczęło się 26 dnia, kiedy to w Stodole zagrał zespół La Cocka Nostra, czyli trochę przerobione House of Pain. Doskonale się tego słuchało (omijając support) i wreszcie kwiecień przyniósł coś miłego dla ucha. Następny dzień (wtorek) był jedynym dniem przerwy w tygodniu. Środa to koncert Czesława Mozila, z którym miałem przyjemność przeprowadzić wywiad jakiś czas poźniej. Pamiętam jego koncert z Sanoka, gdzie było zaledwie kilka osób. W Stodole pojawiło się ich kilkaset, a sam koncert to piękna rzecz. Takie Czesławowe show. Czwartek to dzień wielkiego stresu. Pierwszy mój wywiad z zagraniczną gwiazdą. I to nie byle jaką, bo przyjechał sam Gentleman. Na 40 piętrze hotelu Mariott w Warszawie wspomagała mnie wielce koleżanka Ola, dzieki której wszystko poszło łatwo, przyjemnie i bez żadnych wpadek. Gentleman okazał się być miłym facetem, ale nieco niezrozumiałym, bo Patois to nie jest język, w którym jestem biegły ani ja, ani Ola. Ale udało się i dzień poźniej bawiliśmy się na jego koncercie (znowu) w Stodole. Wspaniałe wspomnienia z tamtego okresu. Ale to nie koniec ciężkiego tygodnia. W sobotę czekał mnie koncert Pogodno, co też było świetnym wydarzeniem i bardzo miło wspominam wszystko co tam zobaczyłem i usłyszałem. Ale z Budyniem nie mogę się umówić na żadną rozmowę, bo zawsze coś nam przeszkodzi. Może w tym roku sie uda.

Właściwie to koncertem Pogodno rozpoczął się MAJ:

- Maj, który był bardzo koncertowy. To przede wszystkim Juwenalia, a jak to bywa na tych corocznych zawodach w piciu piwa z wodą (lub odwrotnie), koncertow jest sporo. Nie chce mi się opisywać każdego z koncertów, bo to sporo czasu by zajęło, ale mogę wymienić te, które zapadły jakoś na dłużej w pamięć. Począwszy od Waglewskich w różnych wydaniach na dziedzińcu UW, przez Kult i Lao Che, Hey, EastWest Rockers (na Agrykoli), po Jelonka i nawet Comę czy Ewę Farną na SGGW. W każdym razie dużo, dużo ciekawej muzyki. W międzyczasie spotkałem się w Universalu z zespołem Kim Nowak (czyli braćmi Waglewskimi i Michałem Sobolewskim) i pogadaliśmy o nowym projekcie i płycie. Dzień poźniej znowu się spotkaliśmy, ale już na koncercie i... jeden z lepszych w maju. Na prawdę fajnie zagrali, a do tego wszystko w stylistyce starego, dobrego, hendrixowskiego rocka. Maj kończył się Marszem Wyzwolenia Konpii, który bardzo fajnie mi się fotografowało, oraz koncertem Eltona Johna na warszawskiej Polonii. Tutaj warunki były kosmiczne. Niby na początku wszystko zapowiadało się dobrze, ale gdy czekaliśmy na koncert w specjalnie przygotowanej dla fotografów strefie - zaczęło padać. Chociaż słowo “padać” jes zbyt lekkie. To był chyba jeden z największych deszczów jakie spadły na mnie w 2010 roku. No ale jak się ma ambicje na niezłe zdjęcia, to trzeba podejść pod samą scenę. Około 10 tysięcy widzów w płaszczach przeciwdeszczowych, fosiarze z ochronnymi foliami na aparaty, a ja? Ja z moim Nikonem na pełnym deszczu, bez żadnych zabezpieczeń manewrowałem między fotografami pod dwumetrową sceną. Tak to jest jak się nie przewidzi warunków.

W CZERWCU zaczynają się wakacje:

- A w raz z nimi coraz więcej plenerowych wydarzeń. Chociażby Piknik Naukowy, gdzie oprócz koncertu Afrokolektywu, wielu ciekawych urządzeń i miłej atmosfery dostaliśmy po ładnym mandacie. Jednak największym wydarzeniem w roku 2010 był Sonisphere. 16 czerwca był dla nas świętem. Szybko i podstępnie zaliczylismy wcześniej egzamin z filozofii i o 9:00 rano okupowaliśmy lotnisko na Bemowie. O FotoPass nawet się nie starałem, bo wolałem zobaczyć z perspektywy widza i fana po raz pierwszy na jednej scenie Wielką Czwórkę. Jeden z lepszych dni jakie przeżyłem. Najbardziej czekałem (chyba jak wszyscy) na Metallikę, ale usłyszeć Anthrax z Beladonną, Slayera z wielką ścianą Marshali za Kerrym Kingiem i mruczenie Mustaine’a - bezcenne. Następnie kolejna z wielkich kapel - Europe. Dobry koncert, ale w złym miejscu. No i jeszcze to, że był darmowy, bo w ramach “Wianki2010”. Za dużo przypadkowych osób przyszło i to nieco popsuło atmosferę. Ale zaskoczyli mnie ochroniarze, którym machnąłem moją legitymacją przed oczami, krzyknąłem TVN i... wszedłem ze wszystkim co miałem. Głupota ludzka mnie przeraża czasami. Jakiś czas poźniej zostałem namówiony na DevilDriver. Wtedy było przyjemnie z różnych względów, ale po czasie stwierdzam, że muzyka w takim stylu mnie zupełnie nie kręci. Więcej się nie będę rozpisywał, bo to sprawa gustów. Pod koniec czerwca przyjechałem juz do Sanoka i tam ostatnim koncertem w miesiącu był Yank Shippers. Koncert w lekkim deszczu, z małą ilością ludzi, rozwalonym moim autem i tak zwanymi “sarenkami na drodze”. Ale ogólnie czerwiec był bardzo udany.

LIPIEC to już pełne wakacje i festiwalowe wyjazdy:

- No i od razu na ostro. Początkiem lipca zaczął się Seven Festiwal. Bylem już rok temu na nim i wspominam to znakomicie, szczególnie pole namiotowe, sąsiadów i stację benzynową. W tym roku jednak pojechałem tam jako dziennikarz i fotograf. To ma swoje plusy i minusy. Co prawda miałem wszystko za darmo, łącznie ze spaniem w domku nad jeziorem, mogłem wchodzić za scenę, miałem dostęp do pressroom’u, praktycznie cały czas kontakt ze wszystkimi kapelami, które tam przyjechały, ale... brakowało mi atmosfery pola namiotowego. Bardzo. No ale coś za coś. Sam festiwal uważam za bardzo ciekawy i udany, mam z nim bardzo miłe wspomnienia, kontakty z muzykami, no i ładne zdjęcia. Nastepny był Jarmark Ikon w Sanoku, a potem Festiwal Szantowy w Polańczyku (na którym znowu zagrali Dreadnoughts). Lipiec bardzo gorący, z niezłymi koncertami (chociażby Sepultura, Vader, Dreadnoughts, Hey i jeszcze kilkanaście innych), ale to przede wszystkim lato. A ja uwielbiam lato, bo wtedy można pójść nad San, wziąć wino, albo piwo i mieć wszystko daleko w tyle. No i przede wszystkim są to wyjazdy w głębokie Bieszczady, gdzie czas się zatrzymuje, a na swojej drodze można spotkać ciekawych ludzi.

Drugą cześć wakacji, czyli SIERPIEŃ w całości spędziłem w domu:

- ...no i w Sanoku. Z koncertami było już średnio, bo trafiały się raz na jakiś czas, ale za to w gronie znajomych można było podyskutować na tematy muzyczno-alkoholowe w sanockiej Ruderze, czy nad Sanem. A koncerty... Maleo i Arka Noego w Besku, gdzie po spojrzeniu Litzy nagle 38 stopniowa gorączka mi ustapiła, gdzie obok Darka Malejonka oglądałem niesamowity pokaz kapeli No Longer Music i gdzie znowu spotkałem wielu, wielu znajomych. Jednak wydarzeniem miesiąca był koncert 14 sierpnia. KSU zagrało jak co roku u siebie - w Ustrzykach. Żadna polska kapela nigdy nie zagrała lepszego koncertu. Tylko KSU może w swoim rodzimym mieście dać tak niesamowity koncert. Nie byłem co prawda w pogo, ale pod sceną (swoją drogą wspaniałe warunki dla foto), ale widziałem tych co z pogo wychodzili - ledwie żywi. KSU dało niespotykaną atmosferę, jabolowy punk i zebrało ludzi, którzy znają klimat Bieszczadów. Koniec sierpnia - ale nie wakacji - to Kermesz Smaków Karpackich ze znakomitym Tymonem i powrotem Izraela. Słabym i tragicznym.

WRZESIEŃ nie przyniósł nic ciekawego:

- Chyba, że popatrzymy na plany reaktywacyjne mojej starej kapeli z liceum. To była smieszna, ale ciekawa inicjatywa, która niestety nie doszła do skutku. Oprócz tego 5 września w zimny i deszczowy dzień pooglądałem sobie troche różnych kapel z okolic Sanoka, gdzie koło Areny pod koniec dnia zagrał Big Cyc. No i w sumie wrzesień to tyle. Ubogo z koncertami, ale wtedy na nowo ożyła moja ulubiona PaniK, wię nie sposób było przejść obojętnie obok smacznego Pilsnera czy wódki. Wieczory w barze, przy dobrej muzyce w najzacniejszym gronie! To było coś.

Powrót do Warszawy oznaczał początek PAŹDZIERNIKA i początek kolejnego roku na uczelni:

- Powrót na uczelnię, ale także powrót do warszawskich klubów. Jednak na samym początku odwiedziłem z miłymi koleżankami festiwal RocKolekcja. Było zimno więc wytrzymaliśmy tylko dwa koncerty, w tym Out Of Tune (za którym one szalały, a ja nie bardzo). Wydarzenia pod dachem rozpoczęły piąte urodziny radia Kampus, na których zagrało Lao Che. Koncert jak zawsze był dobry, ale brakowało Krojca, któremu urodziło się dziecko. Potem czekało mnie spotkanie ze starymi znajomymi z Sexbomby. Miał byc wywiad z Robertem - nie wyszło. Ale za to koncert był głośny i soczysty jak na punkowe granie przystało. 25 dzień października to dwa wspaniałe wydarzenia. Koło 17:00 miałem przyjemność spotkać się z zespołem Apocalyptika i porozmawiać z nimi na różne tematy. Znowu wspomagała mnie niezastapiona Ola. A wieczorem koncerty. Najpierw poszedłem do Palladium na Joe Bonamasę, który zachwycił mnie umiejętnościami i tym w jaki sposób panował nad gitarą. Niestety musiałem po 15 minutach opuścić klub, alby dojechać metrem do Stodoły na koncert Apocalyptyki. Na początku żałowałem, że tak szybko muszę zrezygnować z bluesowej magii, ale jak tylko zaczęli grać panowie z Finlandii wszystko minęło. To był jeden z najpiękniejszych wizualnie koncertów tego roku. Gdybym jeszcze miał okazję ich posłuchać to nie zastanawiałbym się ani minuty. No i teraz dochodzimy do momentu legendarnego... 29 października w Proximie zagrał nie byle kto. Jedyny prawdziwy Ramones ze swoim zespołem. Specjalnie odpuściłem FotoPass, żeby spokojnie posłuchać jednej z moich ulubionych kapel (szkoda że nie w oryginalnym składzie). Już pisałem na temat tego koncertu i jakie miałem wrażenia po, więc powtarzał sie nie będę, ale to było coś pięknego. Coś co miało się nigdy nie zdarzyć. A jednak...

I nadszedl kolejny miesiąc LISTOPAD:

- Po pażdziernikowych niesamowitych koncertach mało kto mógł przebić Markyego, Apocalyptykę, czy Bonamasę. Jednak zaczęło się bardzo miło, bo znowu spotkaniem z Kim Nowak. Zamieniliśmy kilka słów i z radością wysłuchałem koncertu. To było miłe rozpoczęcie zimniejszej części roku. Później miałem spoktanie z częścią Myslovitz i Tomkiem Makowieckim w Hybrydach, gdzie rozmawialiśmy o płytach, gitarach i trasach koncertowych. W tym samym dniu był ich koncert, jednak ja wybrałem się na Pięć Małych Ptaszków. Miło wspominam wywiad z chłopakami, gdzie przelaliśmy litry piwa i pośmialismy ze wszystkiego co nam przyszło do głowy. Koncert dali niezły - pozytywna reggae wibracja. Oby tak dalej, a Bednarek będzie musiał ustapić. 19 listopada trafiłem znowu do fosy w Palladium. Tym razem jednak na koncert Hypnotic Brass Ensemble. Jakoś miesiąc wcześniej usłyszałem ich w Trójce i to, że będą mieli koncert w Polsce. Od razu zdobyłem akredytację i to był bardzo dobry ruch z mojej strony. Dawno nie słyszałem takiej czarnej muzyki. Zaskoczyli mnie bardzo i ledwo mogłem robić zdjęcia, bo przeszkadzała mi opadnięta do ziemi moja szczęka. Na taki koncert wysłałbym każdego. No ale się skończyło bardzo szybko. Do Palladium wróciłem ponad tydzień później na koncert Comy. Power Off. Na Comie byłem już kilka razy, ale nigdy za nimi jakoś specjalnie nie przepadałem. Mimo wszystko zawsze grali niezłe koncerty... aż do tego dnia. Nigdy nie widziałem gorszego coveru samego siebie. Było strasznie nudno, wszyscy mieli miejsca siedzące, ochroniarze byli niemili, a Rogucki w niby to symfonicznej, niby akustycznej wersji własnych utworów po prostu się nie odnajdował. Nie lubiłem Roguca na koncertach, ale zmieniłem o nim zdanie po filmie Skrzydlate Świnie. Teraz znowu spadł bardzo nisko w moich oczach.

I tak doszliśmy do końca roku i miesiąca GRUDNIA:

- Dwa koncerty przed przerwą świąteczną. Najpierw Myslovitz w Stodole. Jak zwykle ustrzelić Rojka na koncercie to zadanie niemożliwe. Co prawda ładnie wyglądały te wszystkie światła, ale dla fotografów to najgorsza rzecz na świecie. Do tego ja nie lubię Myslo, więc zmyłem się po 20 minutach. Drugim koncertem był Rimshot Killaz. Dostałem informację od znajomych i poszedłem. Nie żałuję. Kilkunastu perkusistów na pięciu zestawach w jednym czasie. Miło było ich słuchać, a i możiwość robienia zdjęć przez cały czas ich gry były miłą niespodzianką. Miałem jeszcze pójść w Sanoku na Vavamuffin, ale nie dałem rady. Pojechać do Krakowa na godzinę, spić się i wytrzeźwieć dopiero w poniedziałek to coś czego nie da się przewidzieć. W każdym razie miło było.

Rok długi, obfitujący w mase wydarzeń muzycznych i okołomuzycznych, ciekawy. Ja osobiście jestem zadowolony ze wszystkich wypraw do fosy, na których byłem (szczególnie ciekawe przezycia podczas koncertu Eltona Johna i podczas Seven Festiwalu), zobaczyłem wiele, wysłuchałem jeszcze więcej... Jeśli chodzi o doświadczenia płytowe - dostałem kilka ciekawych krążków, kilka bardzo słabych, poznałem ciekawych kapel. Ciekawe były tez rozmowy z muzykami (Czesiek Mozil, który pokazywał mi jak pije wódkę z Michałem z Sanoka, wręczanie stanika Roguowi w Węgorzewie, rozmowy z Robertem Szymańskim w Ustrzykach podczas KSU, ciekawe spotkanie z członkami Apocalyptyki, poznanie Getlemana...). Dużo tego. Jest co wspominać i mam nadzieję, że pszyszły rok przyniesie jeszcze więcej jeszcze cieawszych wydarzeń. Na oku mam już Pink Floyd a Australii, Accept, Black Label Society, czy Ozzyego. Pozostaje mi tylko czekać. Za rok napiszę jak było!

A to wszystko widział, przeżył i opisał Paweł “Kociak” Kociszewski. :)

Rimshot Killaz

2010-12-14T01:02:00.002+01:00

Centralny Basen Artystyczny zorganizował imprezę Rimshot Killaz, w której udział wzięło kilkunastu najlepszych perkusistów z Polski. Poziom był wysoki, a wrażenia słuchowe niesamowite.

Cała zabawa polegała na tym, że na środku sali rozstawionych było pięć zestawów perkusyjnych, a pięciu bębniarzy improwizowało co im dusza na pałeczki przeniosła. Co 10-15 minut zmieniali się z innymi chętnymi do gry, także kombinacji była niezliczona ilość. Grali do podkładów, lub samodzielnie idealnie zgrywając się ze sobą.

Wyglądało to tak:

Głośno, soczyście i z mocnym uderzeniem. Wspaniały pokaz umiejętności kilkunastu bębniarzy na jednej scenie. Ciekawy pomysł - mam nadzieję, że nie pierwszy i nie jedyny raz widzę coś takiego. Miło było.

A tutaj jeszcze małe wideo ze spotkania. Jakość dźwięku marna, ale chodzi o to jak to wszystko wyglądało.

Kto: Polscy perkusiści
Kiedy: 13 grudnia 2010
Gdzie: Centralny Basen Artystyczny (Warszawa)

Miss Polski

2010-12-12T14:22:00.001+01:00

Zespół Miss Polski zagrał w sobotni wieczór jako support przez Myslovitz. Pierwszy raz ich słyszałem i mam nieco mieszane uczucia.

Mimo, że Panowie grali dość przyjemnie to jakoś ich wszystkie utwory były bardzo podobne do siebie. Nawet tytuły brzmiały podobnie: "Fitness", "Topless". Nie wiem czy przy dłuższym niż 30 minut secie nie zasnąłbym na stojąco. Jak dla mnie było okej, ale mało różnorodnie i dość smętnie.

A światło? Miszcz. ISO 200 i migawka 1/800, czy 1/1000 to idealne warunki! Po Miss Polski zagrał jeszcze zespół Tres.B, a potem gwiazda wieczoru Myslovitz. Całościowo było bardzo miło.

Kto: Miss Polski
Kiedy: 11 grudnia 2010
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Myslovitz

2010-12-12T00:52:00.003+01:00

Kolejne duże wydarzenie na polskiej scenie muzycznej. Tym razem jest to koncert wielce lubianego w naszym kraju zespołu Myslovitz. Artur Rojek z kolegami zagrał 11 grudnia w warszawskim klubie Stodoła.

Zanim jednak gwiazdy wyszły na scenę mogliśmy usłyszeć młody zespół Miss Polski (zdjęcia w następnym poście). Panowie zaprezentowali materiał z najnowszej płyty (m.in. „Pół sypialni Twoje jest”, czy „Topless”). Nie był to może występ najwyższych lotów, bo kryjący się pod nazwą pięknej kobiety mężczyźni nie dość, że nie pasowali płcią, to jeszcze strasznie zmulili publiczność smętnymi utworami. Przynajmniej grali równo, bo z automatem perkusyjnym.

Następnie na scenie pojawił się zespół Tres.B. Do końca się zastanawiałem skąd już znam kapelę. Wszystko wyjaśniło sie dopiero pod koniec gdy wokalistka wyciągnęła gitarę basową z charakterystycznym deckiem w kształcie motyla. Takie momenty jak widać zapadają w pamięć. Zespół zagrał bardzo poprawnie i rozgrzewanie publiczności nie stanowiło dla nich większego problemu. Tylko o co chodziło z okrzykiem „Siostro”?

Godzina 22:00 to czas dla tych, na których wszyscy czekali. Na jeden z najbardziej znanych i lubianych polskich zespołów. Ja nigdy nie przepadałem za Myslovitz, ale jakoś w Stodole nic mi w nich nie przeszkadzało. No może jedynie światła, które jak to zwykle bywa na ich koncertach strasznie denerwują wszystkich fotografów. Ustrzelenie Rojka czy pozostałych członków zespołu w dobrym oświetleniu graniczy z cudem. Ale z przodu się narzeka, a z tyłu gdzie udałem się później, wszystko wygląda dużo lepiej. Światła wnoszą dużo do całego show jakie tworzy mysłowicka kapela. Całość pięknie mieni się w kolorach czerwieni (ech ta czerwień, aparaty jej nie lubią), złota i w niebieskich przebłyskach laserów.

Panowie zagrali chyba wszystko czego można było się po nich spodziewać, a może nawet i więcej. Usłyszeć można było „Dla Ciebie”, „Chciałbym umrzeć z miłości”, „Kraków”, „Peggy Brown” i chociażby bardzo dobre „Z twarzą Marylin Monroe”. Ponad półtorej godziny skoków, okrzyków i śpiewania razem z zapatrzonym w swój mikrofon Rojkiem.

Wszystko to można zobaczyć na zdjęciach.

Tak czy inaczej koncert był dobry. Nie zostałem do końca, ale podejrzewam, że Ci co zostali bawili się świetnie. Supportami były zespoły: Miss Polski i Très.B.

Kto: Myslovitz
Kiedy: 11 grudnia 2010
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Coma symfonicznie

2010-11-28T02:28:00.007+01:00

Tego wieczoru warszawskie Palladium miało należeć do Piotra Roguckiego i jego zespołu. Spadł śnieg i... Wszystko zaczęło się dziwnie mieszać i komplikować...

Najpierw informacja o koncercie. Na biletach i stronie Palladium napisane było, że zaczną grać o 19:00. O tej godzinie byłem pod klubem i zobaczyłem tylko wielką kolejkę pod drzwiami. Ciągnęła się jakieś 200-250m. Gdy o 19:00 drzwi zostały otworzone, ludzie wchodzili przez 40 minut. Nie wiem dlaczego. Dziwna sytuacja. Zazwyczaj ludzie siedzą w środku i raczą się złotym napojem. A dzisiaj... Coma kazała czekać na siebie po raz pierwszy.

Następnie problemy z fotopassem. Jak się później okazało nie tylko ja je miałem, ale każdy fotograf na koncercie. Szczęśliwie udało się wejść i... tylko dwa utwory. Żeby nie zasłaniać siedzącej publiczności.

Koncert słaby. Coma to mocne riffy, niesamowita gra Witczaka i krzyczący głos Roguca. Dzisiaj nie było niczego. Niby fajnie wszystko brzmiało przy akompaniamencie orkiestry, ale brakowało kopa. Nigdy nie widziałem słabiej zagranych coverów własnych utworów.

Może Rogucki miał zamysły na zrobienie takiego mettalikowego S&M, ale to nie ta liga. Mi się nie podobało. Wyszedłem przed końcem. Ciekawy jestem jak odebrali to inni.

Do tego wszystkie miejsca były siedzące. W pewnym momencie jakieś młode fanki wyskoczyły na małe pogo pod scenę, na co Rogucki powiedział, że ładnie wyglądają, ale że zasłaniają innym i niech sobie staną z boku... bo to on jest gwiazdą. Cóż... tego w Roguckim nie znoszę.

A tu jeszcze setlista:

T.B.T.R.

08 wojna

Świadkowie

Trujące Rośliny

Popołudnia bezkarnie cytrynowe

Pierwsze wyjście z mroku

Transfuzja

System

D.D.D.D.

F.T.P.

Zamęt

Spadam

Joozek

Święta

Pasażer

F.T.M.O.

100 000 tysięcy

Kto: Coma
Kiedy: 27 listopada 2010
Gdzie: Palladium (Warszawa)

Five Little Birds

2010-11-23T23:48:00.003+01:00

Kolejna porcja zdjęć z Remontu, gdzie odbywał się przegląd młodych kapel. W tej części następni znajomi - Five Little Birds. Zespół, który daje niesamowitą energię.

Sami faceci, reggae, saksofon, gitara, bębny... i zachrypnięty wokal Kosy. To wszystko sprawia, że czuję się radość z płynącej muzyki. To jeden z niewielu zespołów, który może w przyszłości zdziałać dużo na polskiej scenie muzycznej. Tak wyglądali w Remoncie:

Na koniec grupowe zdjęcie z "Szefową".
(kliknij prawym i otwórz w nowej karcie obrazek - będzie większe)

Kto: Five Little Birds
Kiedy: 21 listopada 2010
Gdzie: Remont (Warszawa)

Rockhead

2010-11-22T23:18:00.004+01:00

Klub Remont zorganizował przegląd młodych kapel. Wśród nich znaleźli się starzy znajomi z Rockhead i Five Little Birds. W tym poście zdjęcia dotyczące tej pierwszej kapeli. Niestety nie wygrali, ale zabawa była niezła.

Cały przegląd zaczął się koło godziny 10:00 i trwał prawie do 19:00. Każdy zespół miał 15 minut na zaprezentowanie się z najlepszej strony (co wystarczało z reguły na rozłożenie się i zagranie dwóch lub trzech kawałków).

Tak na scenie wyglądali chłopcy z Rockhead:

I zdjęcie z największym fanem kapeli - Dawidem:

Więcej zdjęć na Picasie. A fotki z "Ptaszków" w poście wyżej.

Kto: Rockhead
Kiedy: 21 listopada 2010
Gdzie: Remont (Warszawa)

Hypnotic Brass Ensemble

2010-11-20T12:55:00.004+01:00

Dziewięciu czarnoskórych muzyków na jednej scenie. Hypnotic Brass Ensemble zostało wezwanych aby pokazać polakom jak się gra prawdziwą muzykę. Wystąpili w warszawskim Palladium.

Koncert rozpoczął się nietypowo, bo przed 22:00. Już od pierwszych minut czuć było niesamowitą energię. Rozpoczęli (tak mi się przynajmniej wydaje) kawałkiem "War". A potem? Wszystkie najlepsze utwory kolektywu. Bracia Cohran starali się jak mogli, żeby polska publika się nie nudziła. Udawało im się to znakomicie. Wielka energia, świetna muzyka, rapowane czasami utwory... Dmuchali z całych sił w swoje dęciaki.

Ogólnie było bardzo ciemno, więc zdjęcia nie są może zbyt piękne i wiele na nich szumów. Cały czas słabe światło opadało na muzyków, ale właśnie to nadało klimat koncertowi. Zdecydowanie mogę go zaliczyć do kategorii "powtórzyć".

A tu jeszcze pięciominutowe video z koncertu. Mało słychać, ale pokazuje jak było.

A tutaj sam początek nagrany przez któregoś fana:

Kto: Hypnotic Brass Ensemble
Kiedy: 19 listopada 2010
Gdzie: Palladium (Warszawa)

Joe Bonamassa

2010-10-26T14:24:00.004+02:00

Podobno w Polsce panuje Bonmassomania. Fani bezgranicznie uwielbiają tego gitarowego magika. A on spokojnie robi swoje i czaruje muzyką.

Koncert odbył się w Palladium i chociaż byłem na nim tylko kilkanaście minut (bo szybko zbierałem się na show, które dawała Apocalyptica w Stodole) to Joe zdążył i mnie zahipnotyzować. Bezbłędny wirtuoz gitary, wspaniały kompozytor.

Więcej zdjęć tradycyjnie na IRJ.pl.

Kto: Joe Bonamassa
Kiedy: 25 października 2010
Gdzie: Palladium (Warszawa)

Apocalyptica

2010-10-26T00:41:00.004+02:00

Zaczynali 16 lat temu z płytą tributem dla Metalliki. Teraz są jednym z najlepszych zespołów na świecie. W Stodole zagrali piękny i hipnotyzujący koncert.

A mowa o zespole Apocalyptica, który wystąpił 25 października w stołecznym klubie Stodoła. Bez dwóch zdań był to jeden z najlepszych koncertów tego roku. Wspaniałe świetlne show, genialna i perfekcyjnie zagrana muzyka zostały podane na drewnianych i ociekających perfekcjonizmem wiolonczelach. A wszystko doprawione ekspresją muzyków i wspaniałą publicznością.

Grali raczej standardowo. Nie odpuścili "Masterowi" i "Seek and destroy" Metalliki, wolniejszym "Bittersweet" i "Beautifull".

To tylko część zdjęć. Więcej jest tutaj.

Koncert bardzo dobry i chociaż szedłem na niego z zamiarem posłuchania ciekawej muzyki to dostałem znacznie więcej. Wiem, wiem... za bardzo się podniecam, ale kto był ten może potwierdzić, że tak było. Było niesamowicie i na pewno jeszcze to powtórzę.

Setlista:

Quasimodo

2010

Grace

Master of Puppets

End of Me

I'm not Jesus

Refuse/Resist

Beautiful

Sacra

Bittersweet

Last Hope

Bring Them to light

Seek n destroy

Inquisition symphony

Poseidon

I don't care

Hall of the moutain king

Wywiad do przeczytania TUTAJ

Kto: Apocalyptica
Kiedy: 25 października 2010
Gdzie: Stodoła (Warszawa)

Sexbomba

2010-10-23T14:41:00.001+02:00

W zadymionej i ciasnej sali warszawskiego klubu No Mercy zagrała kapela-legenda. Dwadzieścia cztery lata na scenie, ale dalej w dobrej formie...

Chociaż koncert bardzo się opóźnił (prawie o 1,5 godziny) to warto było czekać. Przed zespołem Sexbomba wystąpili w ramach supportu Damnrockers. Trio grało dość monotonną muzykę bardzo zalatującą starym brytyjskim punkiem z lat 70-tych. Ale to dobrze, bo widać było, że publiczności się podobało.

Około 22:00 na scenę wszedł Robert Szymański ze swoją Bombą wypełnioną Seksem. Był to koncert, który pobił wszelkie rekordy głośności. Mały klub, średnie nagłośnienie, ale za to cholernie głośne.

No Mercy zdecydowanie nie jest klubem przyjaznym fotografom. Dużo czerwonego światła, egipskie ciemności i od czasu do czasu przebłyski normalnych reflektorów.

Ale wróćmy do koncertu... Sexbomba zagrała wszystkie swoje największe kawałki, wliczając w to "Londyn", "Wode", czy "Mariolę" tańczącą w kisielu. Ostro, punkowo i z jajem.

Basista dalej pluł wodą, ale tym razem (w odróżnieniu od koncertu w Ustrzykach) już nie na mnie. Znalazłem sobie miejsce po drugiej stronie sceny. A co do reszty zespołu... Dalej było kręcenie mikrofonem, skoki, machanie statywem, i granie na krawędzi sceny. Jak na dobry koncert przystało!

A na koniec jeszcze pełna setlista:

Kto: Sexbomba
Kiedy: 22 października 2010
Gdzie: No Mercy (Warszawa)

Festiwal xXx

2010-10-11T14:18:00.003+02:00

Centralny Basen Artystyczny zaczął cykliczną imprezę pod tytułem Festival xXx: Music From The Other Side. To pierwsza odsłona.

Wystąpiły zespoły: Meyatra (PL/GB), Vanity (PL), Rachael (PL), Dark Blue World (Kanada). Pierwszy zespół zagrał totalnie psychodeliczny koncert. Duet polsko-brytyjski zapadnie chyba najbardziej w pamięć, bo sprawił, że publiczność (w tym i ja) wpadła w trans. Co do samej publiczności - kilkanaście osób. Być może mało rozreklamowana impreza, albo odstraszała resztę ludzi cena (40zł). Tak czy inaczej Meyatra dała świetny koncert.

Niestety jakość zdjęć jest bardzo słaba. Po pierwsze w basenie było bardzo ciemno i paliły się tylko znienawidzone przez fotografów czerwone reflektory, które matryca słabo akceptuje. Wysokie ISO i długi czas naświetlania nie pomogły. Jest jak widać, że jest.

Następną kapelą było Vanity. Napalm-metalowy zespół, który wyglądał na początku bardzo niepozornie (np. drugi wokalista, wyglądający jak połowa zespołu Kumka Olik, a śpiewający growlem), ale potem pokazał, że potrafi wsadzić w ucho niezłego kloca. No właśnie... kloca. Bo było głośno, szatańsko, ale... szału nie było, muzyka lekko kakofoniczna, i jakoś tak bezbarwnie. Takie kapele powinny urywać niektóre części ciała wraz z kręgosłupem, a tutaj ledwo się trzęsła podłoga.

Po nich przyszedł czas na zespół Rachael. Zespół z Warszawy. I sam nie wiem co o nich napisać. Niby wszystko grało, każda nuta się zgadzała, prezencja też nie najgorsza... Ale brakowało mi "tego czegoś". Czegoś co sprawiłoby, że mimo skupieniu się na robieniu zdjęć słyszałbym wszystkie dźwięki, czegoś co wywołałoby skurcze, podniecenie i dużo energii. Tutaj było dobrze, ale jak dla mnie zbyt spokojnie i monotonnie. Może dlatego, że nie słucham zbyt wiele takiej muzyki, a może dlatego, że po prostu było bez szału. Z tym, żeee... to kapela, w którą trzeba się wczuć od pierwszych sekund. Stwierdziłem to po ostatnim utworze. Przyznam, że końcówka w wykonaniu Rachael była niesamowita. Outro koncertowe sprawiło, że przestałem robić zdjęcia i tylko słuchałem. To było dooobre. Panowie, więcej końcówek ;]

Ostatnią kapelą był Dark Blue World z Kanady, których nie dane mi było już zobaczyć. Jeśli chodzi o całość wydarzenia to jestem zadowolony. Centralny Basen Artystyczny to przyjemne miejsce na takie koncerty. Bardziej może na alternatywe i jazz, niż na death brutal metal. Jeśli ktoś będzie się zastanawiał nad pójściem tutaj na koncert to - jeśli nie jest fotografem - bardzo polecam.

Festiwal xXx, 10 pażdziernika 2010, CBA